Сураи Аль-Кахф — Оят 58

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• الْغَفُورُ: Бахшандаи гуноҳҳо.
• ذُو الرَّحْمَةِ: Соҳиби раҳмат ва меҳрубонӣ.
• يُؤَاخِذُهُم: Онҳоро ҷазо медиҳад ва ба ҳисоб мегирад.
• لَعَجَّلَ: Ҳатман тез мекунад ва пеш меандозад.
• مَوْعِدٌ: Ваъдагоҳ, яъне вақт ва ҷои муайяншуда барои ҷазо.
• مَوْئِلًا: Пноҳгоҳ, ҷои гурез ва наҷот.

1. Тафсири оят:

Парвардигори ту — Худованди бахшандаи гуноҳҳои бандагонаш аст, вақте ки онҳо тавба мекунанд, ва Ӯ соҳиби раҳмати фарохирест, ки ҳама чизро дар бар мегирад. Аз раҳмати Ӯ ин аст, ки гуноҳкоронро мӯҳлат медиҳад, то шояд ба сӯи Ӯ тавба кунанд. Агар Худованд ин рӯйгардонҳоро аз оятҳои худ ба сабаби гуноҳҳову аъмоли баде, ки кардаанд, дар ҳамин дунё ҷазо медод, ҳатман азоби онҳоро тез мекард ва онҳоро фавран гирифтор месохт. Аммо Ӯ ҳалим ва босабр аст ва ба ҷазо шитоб намекунад. Балки барои онҳо вақт ва ҷои муайяне муқаррар шудааст, ки дар он ба амалҳои худ ҷазо дода мешаванд ва ҳеҷ роҳи гурез ва пноҳгоҳе аз он надоранд. Ин ваъдагоҳ рӯзи қиёмат аст, ки ҳеҷ кас наметавонад аз он бигурезад ва ба ҷои дигаре паноҳ барад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Худованд бахшанда ва меҳрубон аст ва ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Ӯ ноумед нашавем.
• Худованд ба гуноҳкорон мӯҳлат медиҳад, то тавба кунанд ва ба сӯи Ӯ баргарданд; ин фурсатро бояд ғанимат донем.
• Сабри Худованд ва дер кардани ҷазо нишонаи раҳмати Ӯст, на нишонаи бехабарӣ ё нотавонӣ.
• Ҳар гуноҳ ва амали бад дар назди Худованд сабт мешавад ва рӯзе ҳама ба ҳисоб гирифта мешаванд.
• Рӯзи қиёмат ҳатман меояд ва ҳеҷ кас аз он ҷо наметавонад бигурезад; пас бояд барои он рӯз омода бошем.
• Ин оят моро ба тавба, истиғфор ва амалҳои нек тарғиб мекунад, то аз азоби Худованд наҷот ёбем.
• Раҳмати Худованд фарох аст ва ҳамаро дар бар мегирад, пас бо умед ба Ӯ рӯй орем ва аз гуноҳҳо даст кашем.