Soera Al-Kahf — Vers 93

Woorden die uitleg nodig hebben:

• السَّدَّيْنِ: Twee bergen of twee natuurlijke barrières die als muren fungeren tussen twee gebieden.
• مِن دُونِهِمَا: Aan de andere kant van deze twee bergen, dus voorbij of achter hen.
• لَا يَكَادُونَ يَفْقَهُونَ قَوْلًا: Zij begrijpen nauwelijks enige spraak; zij verstaan de taal van anderen bijna niet.

Uitleg van de vers:

Dhul-Qarnayn zette zijn reis voort naar het oosten, totdat hij aankwam bij een opening tussen twee grote bergen die als natuurlijke barrières dienden. Aan de andere kant van deze twee bergen vond hij een volk dat opvallend geïsoleerd leefde. Dit volk sprak een eigen taal of dialect die zo vreemd was dat zij nauwelijks de woorden van anderen konden begrijpen, en anderen konden hen ook moeilijk verstaan. Deze beschrijving benadrukt hun afzondering en hun beperkte communicatie met de buitenwereld, wat de context vormt voor wat daarna in de volgende verzen zal gebeuren.

Boodschap en wijsheid:

Deze vers toont ons hoe Allah de mensheid in verschillende volkeren en gemeenschappen heeft verdeeld, elk met hun eigen taal en gewoonten. Het herinnert ons aan de grootsheid van Allah’s schepping en Zijn wijsheid in het scheppen van diversiteit. Tegelijkertijd leert het ons dat ware kracht en leiderschap niet liggen in het overheersen van anderen, maar in het dienen en helpen van mensen, ongeacht hun taal of afkomst. Dhul-Qarnayn gebruikte zijn macht en middelen niet om dit geïsoleerde volk te onderdrukken, maar om naar hen te luisteren en hen te helpen, zoals we in de volgende verzen zullen zien. Dit is een prachtige les voor ons: dat ware grootheid ligt in nederigheid, begrip en het verlichten van de lasten van anderen. Allah heeft ons allen geschapen uit één enkele ziel, en Hij kent ieder van ons, ongeacht waar we wonen of welke taal we spreken. Laten we daarom streven naar vriendelijkheid en mededogen jegens alle mensen, want dat is de weg die leidt naar het welbehagen van Allah.