Сураи Аль-Кахф — Оят 93

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

• السَّدَّيْنِ: ду девори бузург ё ду кӯҳи баланд, ки монеи роҳ шудаанд.
• بَيْنَ السَّدَّيْنِ: байни он ду монеа, яъне дар ҷои тангӣ ё шикофе, ки миёни ду кӯҳ қарор дорад.
• مِن دُونِهِمَا: аз ин тарафи онҳо, яъне пеш аз он ду девор ё дар паси онҳо.
• لَا يَكَادُونَ يَفْقَهُونَ قَوْلًا: қариб аст, ки сухани дигаронро нафаҳманд; фаҳмидани гуфтори касон барояшон хеле душвор аст.

1. Тафсири оят:

Зулқарнайн дар сафари худ то ба ҷое расид, ки миёни ду кӯҳи баланд ё ду девори бузург қарор дошт. Дар он ҷо мардумеро ёфт, ки дар он тарафи он ду монеа зиндагӣ мекарданд. Ин мардум аз фаҳмидани сухани дигарон оҷиз буданд; гуфтори касонро ба душворӣ мефаҳмиданд ва худ низ наметавонистанд мақсади худро ба дигарон равшан бифаҳмонанд. Ин оят нишон медиҳад, ки Зулқарнайн дар сафараш ба сарзаминҳои дурдаст расида, бо мардуми гуногун вохӯрдааст ва ҳолати онҳоро дидааст. Худованд ин сафар ва вохӯриро дар Қуръон баён кардааст, то ибрат ва панд гирем.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон сафарҳо ва вохӯриҳои таърихиро баён мекунад, то бандагони Худо аз онҳо ибрат гиранд.
• Худованд ба бандагони солеҳ қудрат ва имконият медиҳад, ки ба ҷойҳои дур бирасанд ва кори нек анҷом диҳанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба мардум бо меҳрубонӣ муносибат кунем, ҳатто агар онҳо забони моро нафаҳманд ё мо забони онҳоро надонем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар ҳодисае, ки дар он зикр шудааст, барои омӯзиш ва панд гирифтан аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки илм ва фаҳмиш неъмати бузурги Худованд аст; касоне, ки аз фаҳмиш маҳруманд, бояд ба онҳо кӯмак кард ва бо онҳо бо нармӣ муносибат намуд.