Сураи Марьям — Оят 72

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «نُنَجِّي»: наҷот медиҳем, халос мекунем.

— «اتَّقَوا»: парҳезгорӣ карданд, яъне аз гуноҳу ширк дурӣ ҷустанд ва ба тоъатҳои Худо амал карданд.

— «نَذَرُ»: тарк мекунем, боқӣ мегузорем.

— «جِثِيًّا»: ҳолати зону зада нишастан, яъне дар ҳолати хорӣ ва нотавонӣ зону бар замин зада истода.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки ҳамаи мардум аз болои пули Сирот мегузаранд ва оташи Ҷаҳаннамро мебинанд, Худованди мутаъол бандагони парҳезгори худро, ки ба фармонҳои Ӯ амал кардаанд ва аз манъшудаҳояш дурӣ ҷустаанд, аз он оташ наҷот медиҳад ва онҳоро аз азоб халос мекунад. Аммо ситамгаронеро, ки бо куфру ширк ба худ зулм кардаанд, дар дохили оташ боқӣ мегузорад, дар ҳоле ки онҳо зону зада нишастаанд, наметавонанд аз он ҷо фирор кунанд ва наметавонанд аз азоби он халос шаванд. Пас гузаштани онҳо аз назди Ҷаҳаннам ҳатмист, вале баъд аз он мӯъминони парҳезгор наҷот меёбанд ва кофирон дар азоб монда, хор ва нотавон мешаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки парҳезгорӣ сабаби асосии наҷот ёфтан аз азоби Худо аст; ҳар кас ба андозаи тақвои худ аз Ҷаҳаннам дур мешавад.

— Худованди мутаъол одил аст: мӯъминони тоъаткорро наҷот медиҳад ва ситамгаронро дар азоб мегузорад, пас ҳеҷ кас набояд аз адолати Ӯ ба шак афтад.

— Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки агар дар дунё роҳи тақворо пеша кунад, Худо ӯро дар охират танҳо намегузорад ва аз сахтиҳо раҳоӣ мебахшад.

— Ҳамчунин ин оят огоҳӣ медиҳад, ки куфру ширк ва зулм ба худ сабаби мондан дар азоб аст, пас бояд ҳар кас пеш аз марг тавба кунад ва ба сӯи Худо баргардад.

— Дар ин оят раҳмати Худо бо адолати Ӯ якҷоя зикр шудааст: Ӯ ҳам парҳезгоронро наҷот медиҳад ва ҳам ситамгаронро дар ҳақи худ ҷазо медиҳад, ва ин моро ба сӯи имон ва амали солеҳ тарғиб мекунад.