Сураи Марьям — Оят 71

1. Маънои калимаҳо:

— «وَارِدُهَا»: воридшаванда ба он, яъне гузаранда аз болои он.

— «حَتْمًا»: ҳатмӣ, лозим, қатъӣ.

— «مَّقْضِيًّا»: қазошуда, ҳукмшуда, яъне қарори Худо, ки ҳатман ба амал меояд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба ҳамаи мардум хитоб мекунад, ки ҳеҷ кас аз шумо нест, магар он ки аз болои пули Сирот, ки бар рӯи дузах гузошта шудааст, хоҳад гузашт. Ин гузаштан барои ҳар кас мувофиқи амалаш хоҳад буд; барои баъзеҳо осон ва барои баъзеҳо душвор. Ин гузаштан аз болои дузах фармони қатъии Худованд аст, ки қазо шудааст ва ҳатман ба амал меояд, касе наметавонад онро бозгардонад ё тағйир диҳад. Пас ҳамаи одамон, хоҳ некӯкор ва хоҳ бадкор, аз ин марҳила хоҳанд гузашт, то адолати Худо ба таври комил зоҳир гардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти охират ҳақ аст ва ҳамаи мо рӯзе ба пешгоҳи Худо бармегардем.

— Моро водор мекунад, ки ҳамеша бо амалҳои некӯ худро барои он рӯз омода созем, то гузаштан аз Сирот барои мо осон гардад.

— Ин оят адолати Худоро нишон медиҳад, ки ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо ё подош мегирад.

— Ва моро ба тавба ва дуои хайр водор мекунад, то Худованд дар он рӯзи сахт ба мо раҳм кунад.

— Инчунин ин оят моро ба ёд меорад, ки дунё гузаро аст ва бояд ба ҷовидонӣ фикр кунем, на танҳо ба лаззатҳои зудгузари дунё.