Surja Merjem — Ajet 73

Kuptimet e fjalëve:

• مَقَامًا: vendbanim, shtëpi, vendqëndrim.
• نَدِيًّا: vendtakim, kuvend, tubim ku mblidhen njerëzit.

Tefsiri i Ajetit:

Kur u lexohen jobesimtarëve ajetet Tona të qarta dhe të dallueshme, të cilat tregojnë të vërtetën dhe e bëjnë të qartë rrugën e drejtë, ata – pra ata që mohuan Zotin dhe të Dërguarin e Tij – u thonë besimtarëve me përbuzje dhe arrogancë: "Cili prej dy grupeve tona është më i mirë për nga vendbanimi dhe më i bukur për nga kuvendi?" Ata e thanë këtë sepse jetonin në begati dhe luks, ndërsa besimtarët e parë ishin të varfër dhe të thjeshtë në jetesën e tyre. Jobesimtarët mendonin se pasuria dhe pozita shoqërore janë shenjë e të vërtetës dhe e nderit te Zoti, prandaj e përdorën këtë si argument kundër besimtarëve, duke u tallur me ta dhe duke i nënçmuar. Por ata nuk e dinin se vlera e vërtetë te Zoti nuk matet me pasuri e pozitë, por me besim dhe devotshmëri.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Besimtari nuk duhet të mashtrohet nga pasuria dhe pozita e jobesimtarëve, sepse këto janë vetëm të mira të përkohshme që Zoti ua jep kujt të dojë në këtë botë, ndërsa shpërblimi i vërtetë është te Zoti në botën tjetër.
2. Tallja dhe përbuzja e jobesimtarëve ndaj besimtarëve të varfër është sjellje e vjetër e të gjitha kohërave, por besimtari duhet të qëndrojë i fortë në besimin e tij, sepse nderi i vërtetë është te bindja ndaj Zotit, jo te pasuria.
3. Ky ajet na mëson se kriteri i vlerës te Zoti nuk është ai që vendosin njerëzit sipas pasurisë dhe pozitës, por është besimi i sinqertë dhe veprat e mira, siç thotë Zoti: "Më i nderuari prej jush te Zoti është ai që është më i devotshëm" (Huxhurat: 13).
4. Islami na mëson të mos i gjykojmë njerëzit nga pamja e jashtme apo gjendja materiale, por nga zemra dhe besimi i tyre, sepse shumë besimtarë të parë ishin të varfër, por ishin më të dashur te Zoti se sa jobesimtarët e pasur.