Сураи Марьям — Оят 83

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• «أَلَمْ تَرَ»: Оё надидӣ? — ин ибора барои ҷалби таваҷҷуҳ ва таъкид истифода мешавад.
• «الشَّيَاطِينَ»: ҷамъи «шайтон» — мавҷудоти шаррике, ки одамонро ба бадӣ ва гуноҳ мекашанд.
• «تَؤُزُّهُمْ أَزًّا»: онҳоро ба шиддат барангезанд, ба ҳаракат дароваранд ва бо суръат ба сӯи гуноҳ биронданд.

1. Тафсири оят:

Парвардигор ба Паёмбари худ (с) муроҷиат карда, аҳволи кофиронро ба ӯ нишон медиҳад ва мефармояд: оё надидӣ, ки Мо шайтонҳоро бар кофирон фиристода, бар онҳо мусаллат сохтем? Онҳо шайтонҳоро бар кофирон мефиристем, то онҳоро ба шиддат барангезанд ва бо шитоб ба сӯи гуноҳу нофармонӣ бикашанд. Шайтонҳо онҳоро аз тоъат дур карда, ба маъсият тела медиҳанд ва аз роҳи Худо бозмедоранд. Ин фиристодан ва мусаллат сохтан аз ҷониби Худост, ки онро воситаи имтиҳон ва ҷазои кофирон қарор додааст, зеро онҳо худашон роҳи куфрро интихоб кардаанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худо бар ҳама чиз тавоно аст ва ҳамаи корҳо ба иродаи Ӯ сурат мегирад.
• Кофирон ва гуноҳкорон худашон сабаби гумроҳии худ мешаванд, зеро роҳи бадро интихоб мекунанд ва Худо низ шайтонҳоро бар онҳо мусаллат месозад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз васвасаҳои шайтон эҳтиёт шавем ва ба Худо паноҳ барем.
• Ислом дини ҳидоят ва роҳи наҷот аст; касе ки ба он пайравӣ кунад, аз домҳои шайтон эмин мемонад.
• Қуръон китоби панд ва ҳидоят аст, ки моро аз роҳи бад бозмедорад ва ба сӯи некӣ роҳнамоӣ мекунад.