Сураи Марьям — Оят 84

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «فَلَا تَعْجَلْ»: Пас шитоб накун, ба шитоб талаб накун.
• «عَلَيْهِمْ»: бар онҳо, яъне бар кофирон.
• «نَعُدُّ»: ҳисоб мекунем, мешуморем.
• «عَدًّا»: ҳисоб кардан, шумурдан.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки барои фурӯ фиристодани азоб бар кофирон шитоб накун. Албатта, Мо аъмол ва умрҳои онҳоро бо ҳисоби дақиқ мешуморем, то ҳангоме ки мӯҳлати онҳо ба охир расад, он гоҳ ба онҳо азоберо, ки сазовори он ҳастанд, медиҳем. Ҳеҷ чиз аз ҳисоби аъмоли онҳо фаромӯш намешавад ва ҳеҷ чиз аз он кам ё зиёд карда намешавад. Ҳар нафасе, ки онҳо мекашанд ва ҳар амале, ки анҷом медиҳанд, дар ҳисоби дақиқ сабт мешавад, то вақте ки аҷали онҳо расад, онҳоро ба ҷазои худ гирифтор кунем.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳеҷ гоҳ барои расидани азоб ба золимон ва кофирон шитоб накунем, зеро ҳама чиз дар назди Худованд ҳисоби дақиқ дорад.
• Худованд ҳамаи аъмол ва ҳолатҳои бандагонашро бо ҳисоби комил медонад ва ҳеҷ чиз аз назди Ӯ пинҳон намемонад.
• Ин оят ба мӯъминон тасаллӣ медиҳад, ки агар золимон дар дунё ба азоб гирифтор нашаванд, ин маънои онро надорад, ки аъмоли онҳо фаромӯш шудааст; балки ҳама чиз дар вақти муайян ҳисоб хоҳад шуд.
• Ин оят моро ба сабр ва таваккул ба Худованд даъват мекунад ва меомӯзад, ки ҳикмати Худованд дар таъхири азоб низ пур аз хайр аст.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳар як нафас ва ҳар як амали мо низ ҳисоб мешавад, пас бояд ҳамеша кӯшиш кунем, ки аъмоли нек анҷом диҳем ва аз гуноҳ дурӣ ҷӯем.