Сураи Марьям — Оят 82

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «كَلَّا»: ҳарфест барои рад кардан ва ботил гардондани гуфтаи онҳо.
• «سَيَكْفُرُونَ»: ба зудӣ инкор мекунанд, яъне инкор ва рад мекунанд.
• «ضِدًّا»: мухолиф, душман ва зидди чизе будан.

1. Тафсири оят:

Ин оят раддияест бар гумон ва пиндори мушрикон, ки мепиндоштанд бутҳояшон дар охират барои онҳо шафоат хоҳанд кард ва сабаби иззату сарфарозии онҳо мешаванд. Аллоҳ таоло мефармояд, ки ҳаргиз чунин нест. Он маъбудҳое, ки мушрикон ба ҷои Аллоҳ парастиш мекунанд, дар рӯзи қиёмат парастиши онҳоро инкор мекунанд ва аз онҳо безор мешаванд. Онҳо на танҳо шафоат намекунанд, балки ба муқобили парастандагони худ бармехезанд ва душмани онҳо мегарданд. Пас, он чизе ки мушрикон умедвор буданд, ки сабаби иззату сарфарозии онҳо дар охират мешавад, ба сабаби хорӣ ва зиллати онҳо табдил меёбад. Ин оят нишон медиҳад, ки ҳар гуна парастиш ғайр аз Аллоҳи ягона ботил аст ва дар охират на фоидае мерасонад, балки зарару зиён меорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд танҳо Аллоҳи ягонаро парастиш кунад, зеро ҳамаи маъбудҳои дигар оҷиз ва нотавонанд.
• Пиндору гумонҳои ботил дар бораи шафоати бутҳо ва авлиё дар рӯзи қиёмат асос надоранд.
• Рӯзи қиёмат рӯзи ошкор шудани ҳақиқат аст; он чизе ки инсон дар дунё ба он такя мекард, метавонад ба зидди ӯ бархезад.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон пеш аз фавт тавба кунад ва ба сӯи Аллоҳи ягона рӯй оварад.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва оятҳои он моро аз гумроҳӣ нигоҳ медоранд ва ба роҳи рост ҳидоят мекунанд.