Сураи Аль-Бакара — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

— «أَلَا»: ҳарфи огоҳӣ аст, ки ба воситаи он шунаванда ба матлаби муҳим ҷалб карда мешавад.

— «الْمُفْسِدُونَ»: фасодкунандагон, яъне онҳое ки дар замин ва дар байни мардум харобӣ ва бадӣ паҳн мекунанд.

— «لَا يَشْعُرُونَ»: ҳис намекунанд, дарк намекунанд, намефаҳманд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло бо таъкид ва огоҳӣ хабар медиҳад, ки онҳо — мунофиқон — дар воқеъ худи фасодкунандагон ҳастанд, на ислоҳкунандагон, чунон ки худ гумон мекунанд. Онҳо бо куфру дуругӣ ва бо боздоштани мардум аз роҳи имон ба худ ва ба дигарон зиён мерасонанд, аммо аз сабаби ҷаҳолат, кибру саркашӣ ин ҳақиқатро ҳис намекунанд ва намедонанд, ки кори онҳо айни фасод аст. Онҳо амали худро дуруст ва ислоҳ гумон мекунанд, аз ин рӯ хатои худро намебинанд ва ба ислоҳ барнамегарданд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳар кори ба зоҳир нек вале дар асл бадро бояд шинохт ва аз он дурӣ ҷуст.

— Нишон медиҳад, ки ҷаҳолат ва худписандӣ метавонад инсонро аз дидани ҳақиқат кӯр кунад, бинобар ин донистани дини худ ва муроҷиа ба олимони ростқавл зарур аст.

— Даъват мекунад, ки пеш аз ҳар амал андеша кунем, ки оё он дар роҳи ислоҳ аст ё фасод, то худро фасодкор гумон накунем.

— Ин оят ҳамчунин бузургии Қуръонро нишон медиҳад, ки ҳатто ниятҳои пинҳонии дилҳоро ошкор мекунад ва роҳи наҷотро равшан месозад, то инсон ба сӯи имон ва амали солеҳ раҳ ёбад.