Surja El-Bekare — Ajet 166

Kuptimet e fjalëve:

• تَبَرَّأَ: u shkëputën, u larguan, u çliruan.
• الَّذِينَ اتُّبِعُوا: prijësit dhe udhëheqësit që u pasuan në të keqe.
• الَّذِينَ اتَّبَعُوا: pasuesit që i ndoqën ata.
• تَقَطَّعَتْ بِهِمُ الْأَسْبَابُ: u këputën lidhjet dhe marrëdhëniet që kishin mes vete (farefisnia, miqësia, besimi i rremë).

Tefsiri i Ajetit:

Kjo varg përshkruan një skenë të tmerrshme nga Dita e Gjykimit, kur udhëheqësit e mohuesve që i thirrën njerëzit në mosbesim dhe i udhëhoqën në rrugë të shtrembër, do të shkëputen tërësisht nga pasuesit e tyre. Kur ata t'i shohin dënimet e ashpra me sytë e tyre dhe të përballen me tmerret e asaj dite, do të mohojnë çdo lidhje me pasuesit e tyre dhe do të largohen prej tyre. Në atë moment, të gjitha lidhjet që i bashkonin në jetën e dynjasë – si farefisnia, miqësia, interesi i përbashkët dhe besimi i rremë – do të këputen plotësisht dhe do të kthehen në armiqësi të ndërsjellë. Asnjë prej tyre nuk do të mund t'i ndihmojë tjetrit, sepse çdo njeri do të jetë i zënë me vetveten dhe të gjitha shpresat për shpëtim do të humbasin.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Kjo varg na tregon se ndjekja e verbër e udhëheqësve në rrugë të gabuar është një gabim i madh, sepse në Ditën e Gjykimit askush nuk do të marrë përsipër fajin e tjetrit – secili do të mbajë barrën e vet.
2. Na mëson se lidhjet e bazuara në mosbesim dhe mëkat, sado të forta të duken në dynja, janë të destinuara të shkatërrohen në momentin më kritik.
3. Na bën të kuptojmë se vetëm lidhja me Allahun dhe besimi i sinqertë janë lidhjet që mbeten të qëndrueshme dhe që sjellin shpëtim në botën tjetër.
4. Na nxit të mendojmë para se të ndjekim dikë, dhe të zgjedhim udhëheqës që na çojnë drejt kënaqësisë së Allahut, jo drejt humbjes.
5. Na kujton se çdo njeri duhet të përgatitet për Ditën e Gjykimit duke bërë vepra të mira, sepse atë ditë nuk do të ketë asnjë ndërmjetësues apo lidhje që mund të na shpëtojë, përveç mëshirës së Allahut dhe veprave tona të mira.