სურა ალ-ბაქარა — აია 166

ჭეშმარიტად, ცათა შექმნაში [მათ სიდიადეში] და მიწისა (მისი მთებით, ვაკეებითა და ზღვებით), ღამისა და დღის მონაცვლეობაში [როგორ ენაცვლებიან ერთმანეთს], ხომალდებში, რომლებიც ზღვაში მიცურავენ იმით, რითაც ადამიანებს სარგებელს მოაქვს, და წყალში, რომელიც ალლაჰმა ჩამოუვლინა ციდან [წვიმის სახით] და მისით გააცოცხლა მიწა, და შემდეგ გაავრცელა მასზე ყოველგვარი ცხოველი, ქართა მიმართულებების ცვლაში და მორჩილ ღრუბლებში, რომლებიც ცასა და მიწას შორის არიან — ამ ყველაფერში ნათელი სასწაულებია იმ ხალხისთვის, ვინც აზროვნებს.

და ადამიანთა შორის არიან ისეთნი, რომლებიც ალლაჰის გარდა თანამოზარეებს ირჩევენ; მათ ისინი უყვართ ისე, როგორც უნდა უყვარდეთ ალლაჰი. ხოლო მათ, რომლებმაც ირწმუნეს, ყველაზე მეტად ალლაჰი უყვართ. და რომ ენახათ იმათ, რომლებმაც საკუთარ თავებს ავნეს (ამქვეყნად ალლაჰის ღალატით), ის, რასაც იხილავენ მაშინ, როცა დაინახავენ სასჯელს (მარადიულ ცხოვრებაში), რომ მთელი ძალა და ძლიერება სრულად მხოლოდ ალლაჰს ეკუთვნის და რომ ალლაჰი მკაცრია სასჯელში.

და იტყვიან ისინი, ვინც მიჰყვებოდნენ: «ნეტავ გვქონოდა (ამ სამყაროში) კიდევ ერთხელ დაბრუნების შესაძლებლობა, მაშინ ჩვენ განვშორდებოდით მათ, როგორც ისინი განგვშორდნენ ჩვენ (აქ, განკითხვის დღეს)!» ასე უჩვენებს მათ ალლაჰი მათ საქმეებს სინანულად და მწუხარებად მათთვის, და ისინი (ვერასდროს) ვერ გამოვლენ ცეცხლიდან.

ჰეი, ადამიანებო! იკვებეთ იმით (ალლაჰის მიერ ბოძებული საზრდოდან), რაც დედამიწაზეა — რაც ნებადართულია და კეთილი, და ნუ გაჰყვებით სატანის კვალს, რადგან იგი [სატანა] თქვენთვის აშკარა მტერია!