Surja El-Bekare — Ajet 168

Kuptimet e fjalëve:

• حَلَالًا: lejueshmëria fetare, ajo që nuk ndëshkohet për ta bërë.
• طَيِّبًا: e pastër nga të gjitha dyshimet, e dobishme dhe jo e dëmshme.
• خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ: gjurmët dhe rrugët e shejtanit, me të cilat ai i tërheq njerëzit drejt të keqes.
• عَدُوٌّ مُّبِينٌ: armik i hapur, armiqësia e të cilit është e qartë dhe e dukshme.

Tefsiri i Ajetit:

O njerëz! Hani nga ajo që gjendet në tokë, prej kafshëve, bimëve dhe pemëve, por vetëm atë që është e lejuar (hallall) dhe e pastër (taijib) – pra, atë që është fituar në mënyrë të ligjshme dhe është e pastër në vetvete, e dobishme dhe jo e dëmshme. Nuk është e lejuar të hani çdo gjë që gjendet në tokë, sepse jo gjithçka është e ngrënshme apo e lejuar. Mos ndiqni gjurmët dhe rrugët e shejtanit në çështjet e lejimit dhe ndalimit, në risitë (bidatet) dhe mëkatet, sepse shejtani ju tërheq drejt asaj që është e ndaluar dhe e dëmshme. Ai është armik i hapur për ju – armiqësia e tij është e qartë dhe e dukshme, që nga koha e babait tuaj Ademit, kur ai e mashtroi dhe e nxori nga Xhenneti. Prandaj, nuk është e mençur që njeriu të ndjekë armikun e tij që dëshiron ta dëmtojë dhe ta shpjerë në humbje.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Allahu është i mëshirshëm me robërit e Tij, sepse ua lejoi gjërat e pastra dhe të dobishme në tokë, duke mos i lënë ata në mëdyshje se çfarë të hanë.
2. Ngrënia e hallallit dhe e pastër është bazë për pranimin e adhurimeve dhe lutjeve, sepse trupi që ushqehet me haram nuk e pranon të vërtetën lehtësisht.
3. Shejtani është armik i hapur dhe i betuar i njeriut; prandaj, largimi nga rrugët e tij është shenjë e mençurisë dhe e bindjes ndaj Zotit.
4. Islami nuk e ndalon njeriun nga të mirat e kësaj bote, por e udhëzon atë drejt përdorimit të tyre në mënyrë të lejuar dhe të pastër, duke e bërë këtë pjesë të adhurimit.
5. Kujdesi ndaj dyshimeve në ushqim dhe fitim është shenjë e devotshmërisë dhe e dashurisë për të qenë rob i pastër i Allahut.