Surja El-Bekare — Ajet 169

Kuptimet e fjalëve:

• Es-Su' (السوء): çdo mëkat dhe vepër e keqe që i sjell dëm dhe hidhërim njeriut.
• El-Fahsha' (الفحشاء): mëkatet e mëdha dhe veprat e shëmtuara që e kalojnë kufirin në neveri dhe poshtërsi.
• En tekulu alallahi ma la ta'lemun (أن تقولوا على الله ما لا تعلمون): të shpifni gënjeshtra ndaj Allahut, duke thënë për Atë gjëra pa dije e pa provë, si p.sh. shpallja e disa gjërave si të ndaluara ose të lejuara pa autoritet nga Shpallja.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar na bën të ditur se djalli, për të cilin u paralajmëruam në ajetin paraprak, nuk urdhëron me të mira, por i tërheq njerëzit vetëm drejt së keqes dhe dëmit. Ai i urdhëron ata të bëjnë mëkate që i hidhërojnë dhe i dëmtojnë, si dhe vepra të shëmtuara e të neveritshme që i kalojnë kufijtë e moralit. Për më tepër, ai i shtyn ata të shpifin kundër Allahut, duke thënë për Atë gjëra që nuk i dinë, si p.sh. deklarimi i disa gjërave si të ndaluara ose të lejuara pa kurrfarë dijeje apo prove nga Shpallja Hyjnore. Ky është kulmi i mashtrimit të tij, sepse gënjeshtra ndaj Allahut është më e rënda nga mëkatet.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Djalli është armik i hapur i njeriut dhe qëllimi i tij i vetëm është ta largojë atë nga rruga e drejtë, duke e nxitur drejt së keqes dhe shëmtisë.
2. Ndalimi i të folurit për Allahun pa dije është ndër mëkatet më të mëdha, sepse kjo hap derën e shtrembërimit të fesë dhe shpifjes ndaj Zotit.
3. Muslimani duhet të jetë i kujdesshëm dhe të mos ndjekë hapat e djallit, qoftë edhe në fjalë të vogla, sepse ai i zbukuron të këqijat dhe i paraqit ato në formë të bukur.
4. Dija e saktë nga Kur'ani dhe Suneti është mburoja më e fortë kundër mashtrimeve të djallit dhe rruga për të shmangur shpifjet ndaj Allahut.