Сураи Аль-Бакара — Оят 168

1. Маънои калимаҳо:

• حَلَالًا: ҳалол — чизе, ки истеъмоли он ҷоиз аст ва барои он азоб намерасад.
• طَيِّبًا: пок ва фоиданок — чизе, ки худи он пок аст ва ба бадан ва рӯҳ зарар намерасонад.
• خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ: қадамҳо ва роҳҳои шайтон — яъне роҳҳо, васвасаҳо ва амалҳое, ки ба гуноҳ ва гумроҳӣ мебаранд.
• عَدُوٌّ مُّبِينٌ: душмани ошкор — душмане, ки адоваташ пинҳон нест.

1. Тафсири оят:

Эй мардум! Аз он чизҳое, ки дар замин ҳаст — аз гӯшт, гиёҳ, мева ва дигар неъматҳо — бихӯред, ба шарте ки ҳалол ва пок бошад; яъне аз роҳи ҳаром ба даст наомада бошад ва худи он зараровар ва нопок набошад. Пас Худованд ба шумо иҷозат додааст, ки аз неъматҳои поки замин баҳраманд шавед, на аз чизҳои нопок ва ҳаром.

Сипас мефармояд: аз қадамҳо ва роҳҳои шайтон пайравӣ накунед. Роҳҳои шайтон он амалҳоест, ки ӯ одамро бо онҳо ба гуноҳ, бадъат, ҳаром кардан ва ҳалол кардани чизҳои худоӣ мекашад. Шайтон мехоҳад, ки инсон аз роҳи рост берун равад ва ба ҳаром рӯй оварад.

Ба ростӣ, ки шайтон барои шумо душмани ошкор аст. Адовати ӯ пинҳон нест; ӯ аз оғоз то ҳол кӯшиш мекунад, ки одамро гумроҳ кунад ва ба зарар андозад. Ҳеҷ шахси ақлманд набояд аз душмани худ, ки мехоҳад ӯро ҳалок кунад, пайравӣ намояд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд ба бандагони худ неъматҳои заминро ҳалол кардааст, то аз онҳо баҳраманд шаванд ва шукр гузоранд.
• Ислом дини покӣ ва фоиданокӣ аст; ҳар чизе, ки ба бадан ва рӯҳ зарар мерасонад, аз он манъ аст.
• Пайравӣ аз роҳҳои шайтон ба гумроҳӣ ва ҳаром мебарад, бинобар ин бояд ҳушёр бошем.
• Шайтон душмани ошкори инсон аст; ҳеҷ гоҳ набояд фиреби вайро бихӯрем.
• Ин оят моро ба сӯи покӣ, эҳсон ва шукргузорӣ дар истеъмоли неъматҳо ҳидоят мекунад ва исломро дини осон ва мувофиқи фитрати инсон нишон медиҳад.