Сураи Аль-Бакара — Оят 201

1. Маънии калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «حَسَنَةً»: некӣ, хайр ва баркат — ҳар чизе, ки дар дунё ва охират ба инсон фоида мерасонад.
• «قِنَا»: моро нигаҳ дор, ҳифз кун ва дур соз.
• «عَذَابَ النَّارِ»: азоби оташи дӯзах.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованд хабар медиҳад, ки дар байни мардум гурӯҳе ҳастанд, ки бо имон ва ихлос ба Парвардигори худ дуо мекунанд ва мегӯянд: «Эй Парвардигоро! Ба мо дар дунё некӣ ато кун» — яъне сиҳатӣ, ризқи ҳалол, илми судманд, амали солеҳ ва ҳар он чизе, ки дар зиндагии дунё ба мо хайр меорад. «Ва дар охират низ некӣ ато кун» — яъне биҳишт ва хушнудии ҷовидон. «Ва моро аз азоби оташи дӯзах нигаҳ дор» — яъне моро аз ҳар гуноҳ ва амали баде, ки сабаби дохил шудан ба дӯзах мегардад, маҳфуз бидор.

Ин дуо аз ҷомеътарин дуоҳост, зеро ҳам некии дунё ва ҳам некии охиратро дар бар мегирад ва инсонро аз бадбахтии ҳар ду ҷаҳон эмин медорад. Ба ҳамин сабаб Расули Худо (с) бештар аз ҳама ин дуоро мехонданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини мӯътадил аст: на танҳо ба охират таваҷҷуҳ мекунад ва на танҳо ба дунё, балки ҳар дуро дар бар мегирад.
• Дуои ин оят омӯзиш медиҳад, ки аз Худо ҳам некии дунё ва ҳам некии охиратро бихоҳем — ин дуои ҷомеъ ва пурфоида аст.
• Инсон бо ин дуо ба ёд меорад, ки ҳаёти дунё восита аст, на ҳадаф; ҳадафи аслӣ расидан ба биҳишт ва наҷот ёфтан аз дӯзах аст.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки чӣ гуна бояд дуо кунем ва чӣ чизҳоро талаб намоем — ин роҳнамоии бузург барои ҳар муъмин аст.
• Ин оят дилҳоро ба сӯи Худо ҷалб мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Худованд ҳам ба некиҳои дунё ва ҳам ба некиҳои охирати бандагонаш аҳамият медиҳад ва онҳоро даъват мекунад, ки аз Ӯ бихоҳанд.