سورت بقره — آیت 37

د کلمو معناګانې:

• فَتَلَقَّىٰ: ومنې يې واخيستل، قبول يې کړل.
• كَلِمَاتٍ: هغه خبرې او دعاګانې چې الله تعالی آدم عليه السلام ته الهام کړې وې.
• فَتَابَ عَلَيْهِ: الله تعالی د هغه توبه قبوله کړه او وبخښله.

د آيت تفسير:

آدم عليه السلام د خپل رب له لوري هغه کلمې (دعاګانې) په بشپړ فهم او اخلاص سره قبول کړې، کومې چې الله تعالی هغه ته الهام کړې وې، او هغه دا وې: «اې زمونږ ربه! مونږ پر خپلو ځانونو ظلم وکړ، او که ته مونږ ونه بخښې او پر مونږ رحم ونه کړې، نو مونږ به خامخا له تاوانيانو څخه شو.» (الأعراف: ۲۳)

نو آدم عليه السلام د دغو کلمو په وسیله له خپل ګناه څخه توبه وکړه، او الله تعالی د هغه توبه قبوله کړه، ګناه يې وبخښله، او پر هغه يې رحم وکړ. بېشکه الله تعالی ډېر توبه قبلوونکی او ډېر رحم کوونکی دی، چې د خپلو بنده ګانو توبه په مهربانۍ سره قبلوي او پر هغوی رحم کوي.

فايدې:

• دا چې الله تعالی د خپل بنده توبه قبلوي، څومره چې ګناه يې لویه وي، نو بنده دې هیله له لاسه ورنکړي او تل دې الله ته رجوع وکړي.
• د توبې دروازه د هر چا پر مخ خلاصه ده، تر هغه چې ساه په بدن کې وي.
• د توبې لپاره لازمه ده چې بنده خپله ګناه وپیژني، پرې پښېمانه شي، او له الله څخه وبخښنه وغواړي.
• الله تعالی خپل نومونه «التَّوَّابُ» (ډېر توبه قبلوونکی) او «الرَّحِيمُ» (ډېر رحم کوونکی) په دې آيت کې ذکر کړي دي، چې بنده دې تل د الله له رحمت او بخښنې څخه هيله مند وي.
• د ګناه نه وروسته سمدلاسه توبه کول د مؤمن صفت دی، لکه څنګه چې آدم عليه السلام وکړل.