Sure Bakara — Ayet 37

Kelime Anlamları:

• Telekkā: Karşılamak, kabul etmek, anlayış ve idrakle almak.
• Kelimât: Kelimeler, sözler. Burada Allah'ın Âdem'e ilham ettiği dua ve tövbe cümleleri.
• Tâbe aleyh: Onun tövbesini kabul etti, günahını bağışladı.
• Tevvâb: Tövbeleri çokça kabul eden, kullarının tövbesine karşılık veren.
• Rahîm: Çok merhametli, kullarına sonsuz şefkat gösteren.

Tefsir:

Bu mübarek ayet, insanlığın babası Hz. Âdem'in (a.s.) işlediği hatanın ardından Allah'ın rahmet kapısının nasıl ardına kadar açıldığını bizlere anlatmaktadır. Âdem (a.s.), yasaklanan ağaçtan yemek suretiyle bir hata işlemiş, ancak bu hata onu asla ümitsizliğe düşürmemiştir. Çünkü o, Rabbinden gelen ilhamla bazı kelimeleri yani tövbe cümlelerini öğrenmiş ve bu kelimeleri gönülden kabul ederek, içtenlikle Rabbine yönelmiştir.

Bu kelimeler, Kur'an-ı Kerim'in A'râf Suresi'nde bildirildiği üzere şunlardır: "Rabbimiz! Biz kendimize zulmettik. Eğer bizi bağışlamaz ve bize merhamet etmezsen, elbette hüsrana uğrayanlardan oluruz." (A'râf: 23). İşte bu sözler, hem günahı itiraf etmeyi, hem Allah'a sığınmayı, hem de O'nun rahmetinden ümit kesmemeyi içeren en güzel tövbe örneğidir.

Âdem (a.s.) bu kelimelerle Rabbine yöneldiğinde, Yüce Allah da onun tövbesini kabul buyurdu ve günahını bağışladı. Bu, Allah'ın kullarına olan sonsuz merhametinin ve affediciliğinin en büyük göstergesidir. Ayetin sonunda Allah'ın "Tevvâb" ve "Rahîm" sıfatları zikredilerek, O'nun tövbeleri kabul etme ve merhamet etme konusundaki sınırsız lütfu vurgulanmıştır.

Sevgili kardeşlerim! Bu ayet bizlere çok önemli bir müjde vermektedir: İnsan ne kadar büyük bir hata işlerse işlesin, samimi bir tövbe ile Allah'a döndüğünde, Allah onu asla geri çevirmez. Önemli olan, günah üzerinde ısrar etmemek, pişmanlık duymak ve bir daha yapmamaya azmetmektir. Allah'ın rahmeti, gazabını çoktan geçmiştir. O, tövbe eden kulunu sever ve onu bağışlar. Bu ayet, ümitsizliğin şeytandan, tövbenin ise Rahman'dan olduğunu bizlere öğretmektedir. Ne mutlu, hatasını anlayıp Rabbine yönelenlere! Ne mutlu, tövbe kapısını hiçbir zaman arkasına atmayanlara!