Surja El-Bekare — Ajet 37

Kuptimet e fjalëve:

• Feteleqqa (فَتَلَقَّى): Mori, pranoi me vullnet dhe kuptueshmëri.
• Kelimat (كَلِمَاتٍ): Fjalë të veçanta që Allahu ia mësoi Ademit për t’u penduar.
• Fetabe alejhi (فَتَابَ عَلَيْهِ): Allahu ia pranoi pendimin dhe ia fali gabimin.

Tefsiri i Ajetit:

Pasi Ademi (paqja qoftë mbi të) hëngri nga pema e ndaluar dhe e kuptoi gabimin e tij, Allahu i Mëshirshëm nuk e la atë në humbje, por i mësoi atij fjalë të posaçme pendimi dhe kërkimi faljeje. Ademi i pranoi ato fjalë me zemër të sinqertë dhe i shqiptoi ato, duke iu lutur Zotit të tij: “O Zoti ynë, ne i bëmë padrejtësi vetes sonë, dhe nëse Ti nuk na fal dhe nuk na mëshiron, ne me siguri do të jemi ndër të humburit.” (El-A’raf: 23). Kjo ishte shenjë e mëshirës së Allahut ndaj njeriut, sepse Ai nuk e la robin e Tij në mëkat, por i tregoi rrugën e kthimit. Allahu i pranoi pendimin e Ademit, ia fali gabimin dhe e ngriti në gradë më të lartë. Në fund të ajetit, Allahu e përshkruan Veten me dy cilësi të bukura: Et-Teuvvab (Ai që e pranon pendimin shumë herë) dhe Er-Rrahim (Ai që është shumë i mëshirshëm), duke treguar se dera e pendimit është e hapur për të gjithë robërit e Tij.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Allahu është i mëshirshëm me robërit e Tij dhe nuk i lë ata në gabime, por u tregon rrugën e kthimit.
2. Pendimi i sinqertë me fjalë të mira dhe zemër të pastër është çelësi i faljes së Allahut.
3. Gabimi i njeriut nuk është fundi i jetës së tij shpirtërore, por mund të bëhet fillim i një lidhjeje më të fortë me Zotin.
4. Allahu i pranon pendimet pa marrë parasysh sa i madh është gabimi, sepse Ai është Et-Teuvvab dhe Er-Rrahim.
5. Ky ajet na mëson se çdo njeri që gabon dhe kthehet te Zoti i tij me sinqeritet, do ta gjejë Allahun falës dhe mëshirues.