Surja El-Bekare — Ajet 47

Kuptimet e fjalëve:

• “O bijtë e Izraelit”: O pasardhës të Jakubit (paqja qoftë mbi të), i cili njihet edhe me emrin Izrael.
• “Kujtoni”: Përkujtojeni me zemër, gjuhë dhe vepra, duke e falënderuar për to.
• “Mirësinë Time”: Dhuntitë e mëdha që ua dhashë, si ato fetare ashtu edhe ato botërore.
• “Ju veçova”: Ju dallova dhe ju ngrita në një shkallë të lartë nderi.
• “Mbi botërat”: Mbi të gjithë njerëzit e kohës suaj.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar u drejtohet bijve të Izraelit (pasardhësve të Jakubit) me një thirrje të mbushur me dashuri dhe kujdes, duke u kujtuar dhuntitë e Tij të mëdha ndaj tyre. Ai i urdhëron ata që t’i përkujtojnë këto mirësi me zemër e gjuhë, duke e falënderuar Atë dhe duke mos i harruar ato. Ndër këto dhunti është edhe fakti se Ai i veçoi ata mbi të gjithë njerëzit e kohës së tyre, duke u dhënë atyre shumë pejgamberë, libra të shenjtë si Teurati dhe Inxhili, si dhe pushtet e nder në tokë. Ky veçim ishte për shkak të baballarëve të tyre të devotshëm, por nderi i tij u takonte edhe atyre si pasardhës. Kjo thirrje synon t’i nxisë ata që ta falënderojnë Allahun dhe t’i binden Atij, duke e ditur se këto dhunti kërkojnë mirënjohje dhe përkushtim.

Përfitimet nga ajeti:

1. Mirënjohja ndaj Allahut për dhuntitë e Tij është shenjë e besimit të sinqertë dhe rrugë për ruajtjen e këtyre dhuntive.
2. Përkujtimi i mirësive të Allahut e zgjeron zemrën dhe e shton dashurinë ndaj Tij, duke e bërë robin më të përulur dhe më të bindur.
3. Nderi dhe pozita e një populli vjen nga besimi dhe devotshmëria e tij, jo nga prejardhja apo pasuria.
4. Kjo na mëson se Allahu i zgjedh disa njerëz për misione të mëdha, por kjo zgjedhje kërkon përgjegjësi dhe falënderim të vazhdueshëm.
5. Islami e nderon njeriun në bazë të takvasë (devotshmërisë), dhe çdo musliman duhet të përpiqet që të jetë prej atyre që Allahu i ka dhënë nder dhe pozitë të lartë nëpërmjet bindjes ndaj Tij.