Сураи Аль-Бакара — Оят 80

1. Маънои калимаҳои душвор:

• «لَن تَمَسَّنَا»: Ҳаргиз ба мо нарасад ва осеб нарасонад.
• «مَّعْدُودَةً»: Шумурдашуда, яъне чанд рӯзи андак ва маҳдуд.
• «عَهْدًا»: Паймон, аҳд ва ваъдаи қатъӣ.
• «يُخْلِفَ»: Хилоф кунад, ваъдаро вайрон кунад.
• «تَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ»: Ба Худо дурӯғ мебандед ва чизе мегӯед, ки аз он огоҳ нестед.

1. Тафсири оят:

Яҳудиён бо ғурур ва худписандӣ даъво мекарданд, ки оташи дӯзах ҳаргиз ба онҳо намерасад, магар чанд рӯзи андак, баъд аз он азоб аз онҳо бартараф мешавад. Онҳо инро бе ҳеҷ далел ва ҳуҷҷате мегуфтанд, танҳо аз рӯи хоҳишу орзуи худ.

Худованди мутаъол ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки ба онҳо бигӯ: Оё шумо аз ҷониби Худо паймон ва ваъдаи қатъӣ гирифтаед, ки танҳо чанд рӯз азоб мебинед ва баъд наҷот меёбед? Агар чунин паймоне дошта бошед, пас Худо ҳаргиз ваъдаи худро вайрон намекунад. Ё ин ки шумо ба Худо дурӯғ мебандед ва чизеро мегӯед, ки аз он огоҳ нестед ва ҳеҷ далеле бар он надоред?

Ҳақиқат ин аст, ки онҳо на паймоне аз ҷониби Худо доштанд ва на далеле бар гуфтаҳои худ. Онҳо танҳо аз рӯи гумон ва хоҳиши нафс даъвои беасос мекарданд. Ин оят нишон медиҳад, ки наҷот аз азоби Худо танҳо ба воситаи имон, амали солеҳ ва ризои Худо ба даст меояд, на бо орзуву даъвоҳои беасос.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон набояд бо орзуву даъвоҳои беасос худро фиреб диҳад ва гумон кунад, ки аз азоби Худо наҷот меёбад, бидуни амали солеҳ.
• Ҳамаи даъвоҳо бояд далел ва ҳуҷҷат дошта бошанд; гуфтани чизе дар бораи Худо бе илм ва бе далел ҷоиз нест.
• Худованд ваъдаи худро ҳаргиз вайрон намекунад, пас ҳар касе ки ба ваъдаҳои Худо такя кунад, бояд мутмаин бошад, ки онҳо ҳаққанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои орзуву даъвоҳои холӣ, бо имон ва амали нек ба сӯи Худо рӯй оварем ва аз азоби Ӯ битарсем.
• Ислом дини ҳақиқат ва далел аст, на дини орзуву гумон; ҳар касе ки ба он рӯй оварад, роҳи наҷот ва саодатро меёбад.