سوره طه — آیه 10

معانی کلمات:

• آنَسْتُ: دیدم، مشاهده کردم (با چشم خود دریافتم).
• قَبَس: شعله‌ای از آتش، پاره‌ای آتش که بر سرِ چوب یا فتیله‌ای گرفته شود.
• هُدًی: راهنما، کسی که راه را نشان دهد.

تفسیر آیه:

این آیه به ماجرای حضرت موسی (علیه‌السلام) اشاره دارد هنگامی که در شب، در مسیر سفر خود، نوری از آتش را از دور مشاهده کرد. او به خانواده‌اش که همراه او بودند فرمود: «اینجا بمانید و درنگ کنید؛ من آتشی را دیدم. شاید بتوانم از آن شعله‌ای برایتان بیاورم تا گرم شوید و روشنایی بگیرید، یا در آنجا کسی را بیابم که راه را به ما نشان دهد و ما را از گمراهی در بیابان نجات بخشد.»

این صحنه نشان‌دهنده دقت و مهربانی موسی (ع) نسبت به خانواده‌اش است؛ او نه‌تنها به فکر آسایش آنان بود، بلکه در جستجوی راه و هدایت نیز بود. این آتش، مقدمه‌ای برای رخداد بزرگ وحی و برگزیده شدن موسی به پیامبری بود، چنان که در آیات بعد به آن اشاره می‌شود.

فواید و پیام‌های آیه:

• اهمیت توجه به خانواده و تأمین نیازهای آنان، حتی در سخت‌ترین شرایط، از اخلاق والای پیامبران است.
• جستجوی هدایت و راه درست، همواره باید از دغدغه‌های اصلی انسان باشد؛ همان‌گونه که موسی (ع) در بیابان به دنبال راهنما بود، ما نیز باید در زندگی به دنبال هدایت الهی باشیم.
• گاهی خداوند متعال از طریق امور عادی و پیش‌پاافتاده (مانند دیدن آتش) بندگانش را به مقامات عالی و رحمت‌های ویژه‌اش رهنمون می‌سازد؛ پس نباید از حوادث کوچک غافل شد، چرا که ممکن است پشت آن‌ها حکمتی بزرگ نهفته باشد.
• این آیه نشان می‌دهد که مؤمن در هر حالی به فکر دیگران است و از تلاش برای حل مشکلات خود و اطرافیانش دست نمی‌کشد.