Surja Ta Ha — Ajet 115

Kuptimet e fjalëve:

• عهدنا (Ahidnâ): I dhamë urdhër dhe porosi të fortë.
• فنسي (Fenesi): E harroi porosinë, pra e la pas dore për shkak të harresës njerëzore.
• عزمًا (Azmën): Vendosmëri të fortë dhe durim për t’iu përmbajtur urdhrit.

Tefsiri i ajetit:

Ne i dhamë Ademit (alejhi selam) porosi të qartë që më parë, para se të hante nga pema e ndaluar, duke i thënë të mos i afrohej asaj peme dhe duke i tërhequr vërejtjen se djalli është armik i tij dhe i gruas së tij, që të mos i nxjerrë nga Xhenneti. Por Ademi e harroi këtë porosi dhe u mashtrua nga djalli, duke ngrënë nga ajo pemë. Ai nuk tregoi vendosmëri të fortë dhe durim për t’iu përmbajtur urdhrit tonë, sepse nuk qëndroi i fortë përballë tundimit dhe nuk e ruajti porosinë siç duhej.

Mësimet dhe dobitë nga ajati:

1. Njeriu është i prirë nga natyra e tij për harresë dhe dobësi – edhe pejgamberët, megjithëse janë të mbrojtur nga gabimet e mëdha, mund të bëjnë gabime të vogla (zelle) për t’u mësuar njerëzve se kushdo që gabon duhet të kthehet tek Zoti me pendim.
2. Armiqësia e djallit ndaj njeriut është e vjetër dhe e vazhdueshme – ai nuk pushon së mashtruari, prandaj duhet të jemi të kujdesshëm dhe të mos e nënvlerësojmë kurrë.
3. Rëndësia e vendosmërisë dhe durimit në bindje – besimtari duhet të ketë vullnet të fortë për t’iu përmbajtur urdhrave të Allahut dhe për t’u larguar nga të ndaluarat.
4. Allahu është i mëshirshëm dhe e pranon pendimin – pavarësisht gabimit të Ademit, Allahu i fali atij dhe e udhëzoi, gjë që na mëson se dera e pendimit është e hapur për të gjithë njerëzit deri në Ditën e Kijametit.
5. Përgjegjësia para urdhrave të Allahut kërkon seriozitet – nuk mjafton vetëm dëgjimi i urdhrit, por duhet edhe zbatimi me përkushtim dhe qëndrueshmëri.