Surja Ta Ha — Ajet 95

Kuptimet e fjalëve:

• خَطْبُكَ – çështja jote, puna jote, ajo që të ka shtyrë.
• السَّامِرِيُّ – ai njeri nga bijtë e Izraelit që i bëri viçin dhe i çoi popullin në devijim.

Tefsiri i ajetit:

Kur Musai a.s. u kthye nga takimi me Zotin e tij dhe pa popullin e tij duke adhuruar viçin, ai u zemërua shumë dhe iu drejtua vëllait të tij Harunit, pastaj iu kthye atij që ishte shkaktari i kësaj sprove të madhe. Ai e pyeti atë me një pyetje që tregon habinë dhe qortimin: "Çfarë është puna jote, o Samiri? Çfarë të shtyu të bësh atë që bëre? Cili ishte qëllimi yt dhe çfarë të nxiti të mashtroje popullin dhe t'i devijosh nga rruga e drejtë?" Kjo pyetje është një qortim i ashpër dhe një vërejtje e fortë, sepse Musai donte ta dinte arsyen që e shtyu atë të bënte këtë vepër të madhe, para se të merrte vendimin ndaj tij.

Përfitimet nga ajeti:

1. Pyetja për shkakun dhe motivin para marrjes së vendimit është nga drejtësia dhe urtësia në udhëheqje, sepse kështu zbulohet e vërteta dhe jepet gjykimi i drejtë.
2. Dënimi i veprës së keqe nuk duhet të jetë i nxituar; fillimisht duhet kuptuar rrethanat dhe arsyet.
3. Udhëheqësi i vërtetë kujdeset për pastërtinë e besimit të popullit të tij dhe nuk lë askënd që e prish fenë pa e marrë në pyetje dhe pa e ndëshkuar.
4. Devijimi i një personi të vetëm mund të jetë shkak për humbjen e shumë njerëzve, prandaj duhet pasur kujdes nga ata që mbjellin dyshime dhe devijime në shoqëri.
5. Thirrja drejt së vërtetës kërkon guxim për të përballur ata që e kundërshtojnë atë, edhe nëse janë nga radhët e popullit.