Сураи Та Ха — Оят 97

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• مِسَاس (мисос): ломис шудан, дастрасӣ кардан, омезиш ва муошират бо касе.
• مَوْعِدًا (мавъидан): вақти муайяни вохӯрӣ ва ҳисобот.
• لَّن تُخْلَفَهُ (лан тухлафаҳу): ҳаргиз аз он ваъда қоқ намехӯрӣ ва он ба таъхир намеафтад.
• ظَلْتَ (залта): ту давом додӣ, ту идома додӣ бар он.
• عَاكِفًا (окибан): ибодаткунанда, бар он истода ва мудовим бар он.
• لَنُحَرِّقَنَّهُ (лануҳарриқаннаҳу): ҳатман онро бо оташ месӯзонем.
• لَنَنسِفَنَّهُ (ланансифаннаҳу): ҳатман онро пароканда мекунем ва ба бод медиҳем.
• الْيَمِّ (ал-ямм): баҳр, дарё.

1. Тафсири оят:

Мӯсо (алайҳис-салом) ба Сомирӣ гуфт: «Пас бирав! Ҳамоно барои ту дар зиндагии дунё ин аст, ки бигӯӣ: "Ба ман даст нарасонед ва ман ба касе даст намерасонам" — яъне ту дар тамоми умри худ матруд ва партофта хоҳӣ буд, касе бо ту муошират нахоҳад кард ва ту низ бо касе омезиш нахоҳӣ ёфт. Ва ҳамоно барои ту ваъдаи муайяне ҳаст, ки ҳаргиз аз он қоқ намехӯрӣ — рӯзи қиёмат туро барои ҳисоб ва ҷазо меоранд ва он ваъда ба таъхир намеафтад. Ва ба ин худои ту — он гӯсолае, ки ту бар ибодаташ мудовим будӣ ва бар он истодагӣ кардӣ — нигоҳ кун! Ҳатман онро бо оташ месӯзонем, сипас онро дар баҳр пароканда мекунем, чунон ки ҳеҷ асаре аз он боқӣ намонад».

Ин оят нишон медиҳад, ки ҷазои Сомирӣ дар дунё ин буд, ки ӯ аз ҷомеа дур карда шуд ва ҳаёти ӯ дар танҳоӣ ва матрудии комил гузашт. Ҳамчунин Худованд ваъдаи азият ва ҷазои охиратро низ барои ӯ муқаррар кард, ки ҳаргиз аз он қоқ намехӯрад. Сипас Мӯсо (алайҳис-салом) амалан нишон дод, ки ин гӯсолаи тиллоӣ, ки Сомирӣ онро худо пиндошта буд, ҳеҷ қудрате надорад — на метавонад ба худ зарар расонад ва на ба касе фоида диҳад. Ӯ онро сӯзонд ва хокистарашро дар баҳр пароканда кард, то ҳеҷ нишонае аз он боқӣ намонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ширк ва гумроҳ кардани мардум ҷазои сахт дорад ва ҳеҷ кас наметавонад аз адлу инсофи Худованд бигурезад.
• Ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳар кас ки мардумро аз роҳи рост гумроҳ кунад, дар дунё ва охират ҷазои худро мебинад.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон танҳо ба Худованди ягона ибодат кунад ва аз парастиши бутҳо ва чизҳои беҷон дурӣ ҷӯяд, зеро онҳо на метавонанд зарару фоида расонанд.
• Қудрати Худованд ва ростӣ ваъдаҳои Ӯ равшан мешавад — ҳар ваъдае, ки Худованд додааст, ҳатман ба амал меояд ва ҳеҷ кас наметавонад онро тағйир диҳад.
• Ин оят сабақест барои ҳамаи мусулмонон, ки аз роҳи гумроҳӣ ва ширк дурӣ ҷӯянд ва ба Худованди ягона пайравӣ кунанд, то дар дунё ва охират саодатманд шаванд.