Сураи Аль-Анбия — Оят 108

1. Маънои калимаҳо:

— «يُوحَىٰ»: ваҳй карда мешавад, яъне ба воситаи ваҳй ба ман хабар дода мешавад.

— «إِلَٰهُكُمْ»: маъбуди шумо, он ки сазовори ибодат аст.

— «إِلَٰهٌ وَاحِدٌ»: маъбуди ягона, ки шарику ҳамто надорад.

— «مُّسْلِمُونَ»: таслимшавандагон, фармонбардорони Худо.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ба мардум бигӯ: он чизе ки ба ман ваҳй карда мешавад ва ман бо он фиристода шудаам, ин аст, ки маъбуди ҳақиқии шумо танҳо Худои ягона аст, ки дар зоти худ ягона ва дар сифатҳояш беҳамтост ва ҳеҷ шарике надорад. Ӯст ки сазовори ибодат аст ва ғайри Ӯ ҳеҷ кас сазовори парастиш нест. Пас ба ягонагии Ӯ имон оред ва ба тоъату ибодати Ӯ таслим шавед ва фармонбардорӣ кунед. Дар охири оят бо саволе, ки маънои амр ва даъватро дорад, гуфта мешавад: оё шумо ба ин ҳақиқат таслим мешавед ва ба Худои ягона имон меоред? Яъне имон оред ба он чи ки зикр шуд ва ба ягонагии Худо гардан гузоред.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят асоси тавҳидро, ки муҳимтарин асоси дини ислом аст, баён мекунад: Худои ягона танҳо сазовори ибодат аст.

— Ваҳй сарчашмаи дониши Паёмбар аст ва он чи ба ӯ ваҳй мешавад, ҳақиқати пок ва рост аст.

— Оят бандагонро ба таслим шудан ба Худо ва фармонбардорӣ аз Ӯ даъват мекунад, ки ин роҳи наҷот ва саодат аст.

— Саволи оят саволи даъват аст, на саволи пурсиш; яъне Худо бандагонро бо меҳрубонӣ ба сӯи имон ва ислом даъват мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ислом дини осон ва равшан аст: имон ба Худои ягона ва амал ба тоъати Ӯ.

— Ваҳдати маъбуд яке будан, моро ба ваҳдати уммат ва иттифоқи дилҳо низ даъват мекунад.

— Ҳар кас ба ягонагии Худо таслим шавад, дилаш ором меёбад ва аз парастиши бутҳо ва махлуқот озод мешавад.