Surat Al-Anbiya — Ayat 107

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• أَرْسَلْنَاكَ (arsalnāka): Ingsun ngutus sira, yaiku Nabi Muhammad.
• رَحْمَةً (raḥmah): Kabegjan, welas asih, lan berkah.
• لِلْعَالَمِينَ (lil-'ālamīn): Kanggo kabeh makhluk, kalebu manungsa lan jin, saka kabeh jaman lan panggonan.

1. Tafsir ayat:

Allah SWT ngandika yen Panjenengane ora ngutus Nabi Muhammad SAW kajaba minangka rahmat kanggo sakabehing alam. Tegese, tekane Nabi Muhammad iku dadi berkah lan welas asih kanggo kabeh makhluk, ora mung kanggo umat Islam wae, nanging uga kanggo kabeh manungsa lan jin ing saindenging jagad. Kanggo wong kang iman lan nuruti ajarané, dheweke bakal entuk kabegjan lan kaslametan ing donya lan akhirat. Dene kanggo wong kang ora iman, tekane Nabi Muhammad uga isih dadi rahmat, amarga kanthi anane dheweke, siksa kang nggegirisi ora langsung ditibakake marang umat kang durhaka, lan dheweke isih diwenehi kesempatan kanggo mertobat lan nampa pituduh. Nabi Muhammad SAW iku pancen duwe rasa welas asih lan kepengin banget supaya kabeh manungsa padha entuk hidayah lan slamet saka siksa neraka. Mula, Rasulullah dadi rahmat kang gedhe banget kanggo kabeh alam.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki nuduhake sepira gedhene katresnan lan welas asihé Allah marang kabeh makhluk, amarga Panjenengane ngutus Nabi Muhammad minangka rahmat kanggo sakabehing alam.
• Kita dadi ngerti yen Islam iku agama kang kebak rahmat lan tentrem, ora mung kanggo umaté dhewe nanging uga kanggo kabeh manungsa.
• Ayat iki nuwuhake rasa syukur lan tresna marang Nabi Muhammad SAW, amarga dheweke wis dadi perantara rahmat kang paling gedhe kanggo kita kabeh.
• Dadi pangeling supaya kita tansah nuruti ajarané Nabi Muhammad SAW, supaya kita bisa entuk kabegjan ing donya lan akhirat.
• Ayat iki uga ngajak kita supaya padha dadi pribadi kang welas asih marang sesama, niru akhlaké Rasulullah SAW, lan nyebarake katentreman ing masyarakat.