Suurah Al-Anbiyaa — Aayad 108

Macnaha ereyada:

• Yuuxaa (يُوحَى): Waa waxa Allah ku soo dejiyo Rasuulladiisa, waxyiga.
• Ilaah (إِلَهُ): Waa caabudaha xaqa ah, ee la caabudo.
• Muslimiin (مُسْلِمُونَ): Kuwa isu dhiibay Allah, oo u hogaansamay amarradiisa.

Tafsiirka Aayadda:

Waxaad dhahdaa (Nabiyow): Waxa kaliya oo laygu waxyooday oo laygu soo diray, waa in Ilaahiinna ay tahay inuu yahay Ilaah kaliya oo xaq ah, oo aan lahayn shariig (la wadaago) — waana Allah, caabudiddiisa oo keliya ayaa xaq ah. Marka, ma maqal qaadataan oo ma isu dhiibaysaan Islaamka, idinkoo u hogaansamaya isaga oo kaliya, isla markaana ka dheeran shirkka?

Tani waa aasaaska diinta oo dhan: tawxiidka (in la kaliyeeyo cibaadada Allah), iyo in laga fogaado shirkka. Waxyiga Nabiga ﷺ oo dhan wuxuu ku soo noqdaa aqidaddan: in Ilaah keli yahay, isaga oo aan la wadaagin cibaadada. Sidaa darteed, waa in dadku isu dhiibaan Islaamka, oo ay u hogaansamaan amarka Allah, oo ay ka dheeraadaan caabudidda waxa ka soo hadhay.

Faa'iidooyin laga soo qaadan karo aayaddan:

1. Kaliyeynta Ilaahay (Tawxiid) waa asalka diinta Islaamka — wax walba oo Nabigu ﷺ ku yimid waxay ku xiran yihiin aqidaddan weyn, oo ah in la caabudo Allah oo keliya.
2. Islaamku waa diin fudud oo cad — ma aha mid qarsoodi ah ama adag, ee waa u hogaansanaansho Allah oo keliya, taas oo dad kasta uu ku fudud yahay inuu fahmo.
3. Dhiirigelin dadka inay isu dhiibaan Allah — aayaddu waxay ku boorrinaysaa dadka inay islaamaan oo ay nafahooda u hogaansiiyaan abuurahooda, taasoo iyaga u keenaysa nabadgalyo iyo farxad adduun iyo aakhiraba.
4. Nabiga ﷺ wuxuu u dhexeeyay dadka si uu u gudbiyo farriinta Allah — waxa uu u sheegay dadka si cad oo qeexan, isagoon waxba ka qarin, taasoo muujinaysa naxariista iyo daryeelka uu u hayo ummaddiisa.