Surat Al-Anbiya — Ayat 108

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• يوحى إليّ (yūḥā ilayya): diparingi wahyu marang aku, yaiku apa sing diandharake dening Allah marang Nabi Muhammad.
• إلهكم (ilāhukum): sesembahanmu, sing kudu disembah.
• إله واحد (ilāhun wāḥid): sesembahan sing siji, ora ana liya kajaba Allah.
• مسلمون (muslimūn): wong-wong sing pasrah, manut, lan sumarah marang Allah.

1. Tafsir ayat:

Dhuh Nabi Muhammad, sira dhawuha marang wong-wong kafir lan kabeh manungsa: "Sing diwahyukake marang aku saka Pangeranku iku mung siji perkara, yaiku sesembahanmu sing bener lan kudu disembah iku mung siji, ora ana sekutu lan ora ana tandhingane, yaiku Allah." Dheweke iku Mahasuci saka samubarang sing ora pantes kanggo sifat-sifat keesaan-Ne. Mula saka iku, padha manuta lan pasraha marang Allah, ngakoni yen ora ana sesembahan kajaba Panjenengane, sarta nindakake kabecikan lan ketaatan marang Panjenengane. Ukara "فَهَلْ أَنتُم مُّسْلِمُونَ" iku dudu pitakon biasa, nanging tegese dhawuh lan pangajak: "Apa kowe padha gelem manut lan pasrah marang Allah?" Tegese, padha ngimani apa sing wis kasebut mau, yaiku ora ana sesembahan kajaba Allah, lan padha nglakoni ketaatan marang Panjenengane.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen inti saka dakwah para nabi iku siji, yaiku tauhid: ngakoni yen Allah iku siji lan ora ana sekutune.
• Kabeh wahyu saka Allah marang Nabi Muhammad iku mesthi bener lan dadi pituduh kanggo kabeh manungsa.
• Tembung "muslimūn" nuduhake yen Islam iku agama pasrah lan manut marang Allah, dadi sapa wae sing gelem pasrah marang Panjenengane, dheweke kalebu wong sing begja.
• Ayat iki ngajak kita supaya ora mangu-mangu lan enggal-enggal manut marang kebeneran, amarga mung Allah sing pantes disembah.
• Kanthi ngimani keesaan Allah lan nglakoni ketaatan, kita bakal entuk katentreman lan kabegjan ing donya lan akhirat.