سورت انبياء — آیت 112

د مهمو کلمو معنا:

• احْكُم بِالْحَقِّ: په حق سره فیصله وکړه، يعنې زموږ او د دوى تر منځ په عدل سره قضاوت وکړه.
• الْمُسْتَعَانُ: هغه ذات چې له هغه نه مرسته غوښتل كېږي.
• تَصِفُونَ: هغه څه چې تاسو يې بيانوئ، لکه شرك، تكذيب او بې بنسټه تورونه.

د آيت تفسير:

رسول الله صلى الله عليه وسلم د خپل قوم د كفر او سرغړونې له امله چې هغوى يې په دروغو تورن كړ او د الله په اړه يې ناسمې خبرې كولې، خپل رب ته يې دعا وكړه او ويې ويل: "اى زما ربه! زما او زما د مكذبو قوم تر منځ په حق سره فیصله وكړه، يعنې هغه عذاب راولېږه چې د دوى د كفر او سركشۍ سزا وي." بيا يې وويل: "زموږ رب رحمن دى، او هماغه ذات دى چې له هغه نه موږ د هغو ټولو خبرو په مقابل كې مرسته غواړو چې تاسو يې كوئ، لکه شرك، دروغ، توهين او هغه ګواښونه چې تاسو موږ ته يې كوئ." دا دعا د صبر او توكل ښودنه ده، چې پېغمبر خپل كار الله ته سپارى او له هغه نه د دښمنانو په مقابل كې مرسته غواړي.

فايدې:

• دا آيت موږ ته ښيي چې كله انسان له ظلم او تكذيب سره مخ كېږي، نو بايد له الله نه مرسته وغواړي او خپل كار ورته وسپاري، نه دا چې له صبره ووځي.
• په مصيبتونو او سختيو كې د الله له رحمت نه هيله بايد نه پرېښودل شي، ځكه هغه رحمن دى او د خپلو بندګانو سره مهربانه دى.
• دا چې پېغمبر يې د حق فیصلې غوښتنه وكړه، دا موږ ته ښيي چې په حق خبرو او عدل ټينګار كول څومره مهم دي، او بايد له باطل سره هيڅكله جوړجاړى ونه كړو.
• د دښمنانو له تورونو او دروغو نه مه وېرېږئ؛ ځكه الله ستاسو مددګار دى او هغه به ستاسو دفاع وكړي.