Сураи Аль-Анбия — Оят 112

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• رَبِّ — Парвардигоро, эй Парвардигори ман.
• احْكُم — Ҳукм кун, доварӣ кун, миёни мо ҳақро фасл кун.
• بِالْحَقِّ — Ба ҳақ, ба адолат.
• الرَّحْمَٰنُ — Раҳмон, яъне бахшояндаи бузург, ки раҳматаш ҳама чизро фаро гирифтааст.
• الْمُسْتَعَانُ — Он ки аз ӯ ёрӣ хоста мешавад, ёвари ҳақиқӣ.
• تَصِفُونَ — Тавсиф мекунед, мегӯед, васф мекунед (аз рӯи ботил).

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Паёмбар (с) ба Парвардигори худ дуо карда, мегӯяд: «Эй Парвардигоро, миёни ман ва қавми такзибкунандаам ба ҳақ доварӣ кун ва ҳақро равшан соз». Ин дархост барои ғалабаи ҳақ ва равшан шудани роҳи рост аст, на барои интиқом. Сипас мефармояд: «Парвардигори мо Раҳмон аст ва дар баробари он чизе ки шумо мегӯед ва васф мекунед — аз ширк, дурӯғ ва такзиб — танҳо аз Ӯ ёрӣ мехоҳем». Яъне мусулмон бояд дар ҳамаи корҳо ба Худованди Раҳмон такя кунад ва аз Ӯ мадад бихоҳад, зеро Ӯ бахшоянда ва ёвари ҳақиқӣ аст. Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақ ҳатман пирӯз мешавад ва ботил бо вуҷуди саркашӣ ва дурӯғгӯии худ барҷой намемонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Инсон бояд дар ҳамаи корҳо ба Худо такя кунад ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳад.
• Ҳақ ҳамеша пирӯз аст, ҳарчанд ботил муддате сар баланд кунад.
• Раҳмату бахшояндагии Худо бузург аст ва Ӯ ҳамеша ба бандагони худ наздик аст.
• Дуо ва илтиҷо ба Худо роҳи ҳалли мушкилот ва раҳои аз зулму ситам аст.
• Мусулмон бояд бо сулҳу адолат ва бо таваккул ба Худо зиндагӣ кунад ва аз дурӯғу ширк дур бошад.