سورت انبياء — آیت 46

د کلمو معنا:

• نَفْحَةٌ: لږه اندازه، یوه کچه، یا یو څه لمس.
• وَیْلَنَا: زمونږ هلاکت او تباهي، افسوس پر مونږ.

تفسیر:

که چېرې دغو کافرانو او منکرانو ته ستا د رب له عذاب څخه، چې دوی ورسره وېرول شوي وو، یوازې لږه اندازه او یوه کچه (په دنیا کې) ورسیږي، نو دوی به سمدستي په ژړا او زاري سره ووایي: "افسوس پر مونږه! بېشکه مونږ خپلو ځانونو ته ظلم کړی و." دوی به په دې وخت کې د خپل کفر او شرک اقرار وکړي، او پوه به شي چې د دوی د تکذیب او سرکشۍ پایله څومره سخته ده. خو دا اقرار به د دوی لپاره ګټه نه لري، ځکه چې د عذاب له راتلو وروسته توبه او پښیماني منل کېدونکې نه ده. دوی به په دې دنیا کې د لږ عذاب په لیدو سره خپله تېروتنه په ښکاره توګه ومني، که څه هم مخکې یې د حق په مقابل کې سرکشي او لګیا کوله.

فايدې:

• دا آیت مونږ ته دا درس راکوي چې د الله تعالی عذاب ډېر سخت دی، او حتی یوه لږه کچه یې د انسان د پښیمانۍ او اعتراف سبب کېږي. نو مونږ باید له همدې اوسه د الله له نافرمانۍ څخه ځان وساتو، او د هغه د رحمت او عذاب ترمنځ توازن وساتو.
• په دې پوهېږو چې ظلم (شرک او نافرماني) د انسان لپاره تر ټولو لوی زیان دی، او په آخرت کې به ظالمان د خپل ظلم په اعتراف سره پښېمانه شي، خو هلته به پښیماني ګټه نه رسوي. نو مونږ باید په دنیا کې د توبې او اصلاح فرصت له لاسه ورنه کړو.
• دا آیت د الله تعالی رحمت هم ښیي چې هغه په دنیا کې سمدستي عذاب نه رالېږي، بلکې انسانانو ته د توبې او بېرته راګرځېدو فرصت ورکوي. نو مونږ باید د دې فرصت قدرداني وکړو او د الله په لور وګرځو.