Surja El-Enbija — Ajet 46

Kuptimet e fjalëve:

• Nefhatun (نَفْحَةٌ): një sasi e vogël, një prekje e lehtë ose një pjesë e caktuar.
• Ja vejlena (يَا وَيْلَنَا): thirrje për shkatërrim dhe mjerim, domethënë: "O shkatërrimi ynë!"

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon për gjendjen e jobesimtarëve që e përshpejtojnë dënimin dhe e mohojnë atë. Nëse ata preken qoftë edhe nga një pjesë e vogël e dënimit të Zotit – qoftë në këtë botë si ndëshkim i pjesshëm, qoftë një shenjë e asaj që i pret në botën tjetër – ata menjëherë do të thërrasin me keqardhje e pendim: "O mjerimi ynë! Vërtet, ne ishim zullumqarë ndaj vetes sonë." Ata do ta pranojnë gabimin e tyre dhe do të dëshmojnë kundër vetes se kanë bërë padrejtësi, duke i shoqëruar Allahut diçka tjetër në adhurim dhe duke mohuar të vërtetën që u erdhi nga i Dërguari i Tij, Muhamedi (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të).

Ky ajet tregon se edhe një prekje e lehtë e dënimit është e mjaftueshme që ata ta kuptojnë ashpërsinë e asaj që kanë mohuar, dhe në atë moment do të pendohen, por pendimi i tyre nuk do t'u bëjë dobi, sepse ka ardhur pasi e kanë parë dënimin me sytë e tyre.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

1. Mëshira dhe butësia e Allahut ndaj robërve të Tij: Ai nuk ua sjell dënimin e plotë menjëherë, por i paralajmëron dhe u jep afat, që të kthehen në rrugën e drejtë.
2. Njeriu duhet ta pranojë gabimin e vet dhe të pendohet para se të vijë dënimi, sepse pendimi pas dënimit nuk pranohet.
3. Zullumi më i madh është shoqërimi i dikujt me Allahun në adhurim, dhe ai që e bën këtë, në fund do ta pranojë padrejtësinë e tij, por atëherë do të jetë vonë.
4. Ky ajet na mëson të nxitojmë drejt pendimit dhe kthimit te Allahu para se të na prekë ndonjë pjesë e dënimit të Tij, qoftë edhe e vogël.