Sure Enbiyâ — Ayet 46

Kelime Anlamları:

• Nefha: Az bir dokunuş, hafif bir temas, küçük bir parça.
• Veyl: Helak, yıkım, azap; bir kimsenin başına gelen kötülük karşısında söylediği söz.
• Zalim: Haddini aşan, hakkı çiğneyen, kendi nefsine ve başkalarına zulmeden.

Tefsir:

Ey Resul! Bu inkârcılar, azabın gelmesi için acele ediyorlar ve alaycı bir tavırla "O azap ne zaman gelecek?" diye soruyorlar. Oysa Rabbinin azabından onlara küçücük bir dokunuş, bir zerrecik isabet etse, o kibirli ve dikbaşlı tavırları bir anda yerini derin bir pişmanlığa ve çaresizliğe bırakır. O an, dünyada iken hiç akıllarına getirmedikleri o dehşet verici gerçekle yüzleşirler ve feryat ederek şöyle derler: "Eyvah bize! Vay halimize! Gerçekten biz zalimlerdenmişiz."

Bu, onların azabı gördüklerinde kendi aleyhlerine şahitlik etmeleridir. O gün hiçbir mazeretleri kalmaz, hiçbir bahaneleri geçerli olmaz. Çünkü vicdanları, kendilerine zulmettiklerini, Allah'a ortak koşmakla ve Resulü'nü yalanlamakla en büyük haksızlığı işlediklerini itiraf eder. Bu itiraf, onların dünyadaki inkârlarının ve alaylarının ne kadar büyük bir yanılgı olduğunu gözler önüne serer.

Aziz kardeşim! Bu ayet bize ne büyük bir ders veriyor: İnsan, azabı görmeden önce uyarıları ciddiye almalıdır. Rabbimizin rahmeti geniştir, kapısı açıktır; ama azabı da şiddetlidir. Bugün tövbe edip O'na yönelmek, yarın pişmanlıkla "vay halimize" demekten çok daha hayırlıdır. Rabbimiz, kullarına zulmetmez; ama kul, kendi nefsine zulmeder. O halde bu fırsat varken, bu dünya hayatında iken, gaflet uykusundan uyanıp Allah'ın rahmetine sığınmalı, O'nun affını dilemeliyiz. Çünkü tövbe kapısı açıkken yapılan yakarış, azabı gördükten sonraki feryattan çok daha değerlidir. Rabbimiz, bizleri o pişmanlık anını yaşayanlardan değil, dünyada iken doğru yolu bulup O'na yönelenlerden eylesin.