Ənbiya surəsi — Ayə 46

Kəlmələrin mənaları:

• Nəfhə – az bir toxunuş, yüngül bir zərbə, əsintisi.
• Veyl – həlakət, əzab, vay halına düşmək.
• Zalim – haqsızlıq edən, özünə zülm edən.

Təfsir:

Ey Peyğəmbər! Bu kafirlər əzabın gəlməsini istehza ilə tələsdirirlər. Lakin Rəbbinin əzabından onlara elə bir azacıq toxunuş, yüngül bir əsinti yetişsə – dünyada kiçik bir bəla, yaxud axirət əzabından bir nümunə gəlsə – dərhal peşmançılıq və ümidsizlik içində qışqıraraq deyərlər: "Vay halımıza! Həqiqətən, biz zalımlardan idik!"

Onlar bu etirafla öz əməllərinin nə qədər pis olduğunu etiraf edərlər. Çünki onlar Allaha şərik qoşmaqla, Peyğəmbəri təkzib etməklə özlərinə zülm etmişdilər. Amma bu etiraf onlara heç bir fayda verməz, çünki əzab artıq onları haqlayıb.

Bu ayədən böyük bir ibrət dərsi var: İnsan rahatlıq içində olanda qəflətə dalır, haqqı unudur. Lakin çətinlik və bəla gələndə öz günahını etiraf edir. Mömin isə bu vəziyyətə düşməz; o, həm rahatlıqda, həm də çətinlikdə Rəbbini xatırlayar, günahlarından tövbə edər. Allahın əzabı gəlməmişdən əvvəl tövbə qapısı açıqdır. Gəlin, bu dərsi qəlbimizə yerləşdirək və hər an Allaha üz tutaq, Onun rəhmətinə sığınaq. Çünki Allahın rəhməti, əzabından daha genişdir və O, tövbə edən bəndələrini çox sevir.