Surah Al-Anbiya — Aya 46

Ma’anonin Kalmomi:

• Nafḥah: Wata ɗan taɓawa ko kaɗan daga azaba.
• Waylana: Musiba da halaka! Wato kiran bala’i da nadama.

Fassarar Ayar:

Idan wani ɗan kaɗan daga azabar Ubangijinka ya taɓa waɗannan kafirai masu gaggawar neman azaba, a lokacin za su ce: "Ya halakarmu! Lalle ne mu, mun kasance masu zalunci." Wato za su shaida wa kansu da zalunci, su kuma yi nadama da yin shirka da Allah da kuma ƙaryata Manzonsa Muhammad (S.A.W.), amma wannan nadama ba za ta amfane su ba a duniya, domin ita ce kawai shaida a kansu.

Fa’idojin Ayar:

1. Ƙaramin ɗan azaba a duniya yana sa masu laifi su gane girman laifinsu, su kuma yi nadama, amma nadamar nan ba ta da amfani idan azabar Allah ta zo.
2. Ayar tana nuna cewa azabar Lahira babba ce da muni, har ko ɗan kaɗan daga gare ta idan ya taɓa mutum a duniya, zai sa shi ya ji tsananta.
3. Tana tunatar da mu cewa zalunci (musamman shirka) babban laifi ne, kuma mutum zai shaida wa kansa a ranar ƙiyamah.
4. Tana ƙarfafa mumini ya nisanta daga shirka da zalunci, kuma ya dinga yin nadama da tuba kafin azabar Allah ta zo, domin tuba kafin mutuwa ce kawai ake karɓa.
5. Ayar tana nuna cewa Allah Mai jinkiri ne, baya gaggauta azaba ga mutane, amma idan azabarsa ta zo, ba za a iya jurewa ko kaɗan daga gare ta ba.