سوره انبیا — آیه 50

معانی کلمات:

• ذِکر: یادآوری، پند و اندرز، و وسیلهای برای یادآوری خداوند.
• مُبارک: پربرکت، دارای خیر فراوان و سود بسیار.
• مُنکِرون: انکارکنندگان، کسانی که حقیقت را نمیپذیرند و آن را رد میکنند.

تفسیر آیه:

این قرآن که بر پیامبر اسلام (صلیاللهعلیهوسلم) نازل کردهایم، یادآوری پربرکت و پندآموزی است برای کسانی که بخواهند به آن توجه کنند و از آن بهرهمند شوند. این کتاب، سرشار از خیر و برکت است و هر کس به آن عمل کند، در دنیا و آخرت سود میبرد. خداوند آن را به عنوان راهنمای بشر فرو فرستاده تا مردم را از تاریکیهای جهل و گمراهی به سوی نور هدایت و رستگاری رهنمون شود.

حال که این قرآن اینچنین روشن، آشکار و پر از خیر و برکت است، آیا شما (اهل مکه و مشرکان) باز هم آن را انکار میکنید و به آن ایمان نمیآورید؟ این پرسش، سرزنشی است از سوی خداوند به کسانی که با وجود دیدن نشانههای روشن حق، باز هم راه انکار و کفر را در پیش گرفتهاند و از پذیرش این یادآوری الهی سرباز میزنند.

فواید و پیامهای آیه:

• قرآن کریم نعمتی است بینهایت بزرگ و پربرکت که خداوند به بشریت ارزانی داشته است؛ پس شایسته است که با دقت و تأمل در آن بنگریم و از آن بهرهمند شویم.
• انکار قرآن و حقایق آن، نه تنها سودی برای انسان ندارد، بلکه موجب محرومیت از رحمت و هدایت الهی میشود.
• این آیه ما را دعوت میکند تا با قلبی باز و ذهنی پرسشگر به سراغ قرآن برویم و آن را به عنوان راهنمای زندگی خود قرار دهیم، چرا که در آن سعادت دنیا و آخرت نهفته است.
• تذکر و یادآوری، نیاز همیشگی انسان است و قرآن بهترین و کاملترین وسیله برای این یادآوری است؛ پس باید آن را جدی بگیریم و در زندگی روزمره خود به کار ببندیم.