Аль-Анбия сүрәсе — Аять 65

Сүзләрнең мәгънәләре:

• نُكِسُوا — кире кайтарылдылар, башлары белән әйләндерелделәр (ягъни хакны таныганнан соң яңадан башларына кайттылар).
• عَلَىٰ رُءُوسِهِمْ — башлары өстенә, ягъни элекке хәлләренә кире кайттылар.
• لَقَدْ عَلِمْتَ — син, әлбәттә, белдең.
• مَا هَٰؤُلَاءِ يَنطِقُونَ — бу сыннар сөйләшмиләр.

Аять тәфсире:

Ибраһим галәйһиссәлам үз кавеменә сыннарны сындырганын соңыннан аларга: "Сез алардан сорагыз, әгәр алар сөйли алсалар", — дигәч, алар башта үзләренең золым иткәннәрен таныдылар: "Син аларның сөйләшми торганнарын беләсең бит", — диделәр. Ләкин шундук алар яңадан үҗәтлеккә кайттылар һәм башларына чуалдылар. Аларның бу сүзләре үзләренә каршы дәлил булды, чөнки алар сыннарның сөйләшә алмавын үзләре дә расладылар. Шулай итеп, алар Ибраһимнең хаклыгын таныдылар, ләкин тәкәбберлекләре аркасында иман китермәделәр. Бу аять аларның хакны белеп тә инкяр итүләрен күрсәтә.

Аятьтән алынган файдалар:

• Хакны танып, ләкин аңа иярмәү — бөек хата һәм золым. Кеше хакны белгәч, аңа иярү тиешле.
• Дәлил белән җиңелгән кеше үҗәтләнсә, бу аның имансызлыгын һәм наданлыгын күрсәтә.
• Ибраһим галәйһиссәламнең ысулы — хакны ачык дәлилләр белән раслау, бу безгә дә гыйбрәт: без дә хакны якты дәлилләр белән күрсәтергә тиешбез.
• Сыннарга табыну — акылсызлык, чөнки алар үзләренә дә, башкаларга да файда яки зарар китерә алмыйлар.