Surah Al-Anbiya — Ayat 65

Makna Perkataan:

• نُكِسُوا - Mereka dikembalikan/dipalingkan (iaitu dikembalikan kepada keadaan asal mereka iaitu kekufuran dan kejahilan setelah sebelumnya mereka mengakui kebenaran).
• عَلَىٰ رُءُوسِهِمْ - Secara harfiah bermaksud "di atas kepala mereka", iaitu gambaran bahawa mereka jatuh tersungkur ke dalam kebatilan dan kejahilan setelah sebelumnya mereka hampir sedar.

Tafsiran Ayat:

Setelah Nabi Ibrahim a.s. berjaya mematahkan hujah mereka dengan menunjukkan bahawa berhala-berhala yang mereka sembah itu tidak mampu berkata-kata, bahkan berhala yang besar telah memecahkan berhala-berhala yang lain, maka seketika itu mereka berasa malu dan terpukul. Mereka berkata: "Sesungguhnya engkau telah melakukan kezaliman, wahai Ibrahim!" Namun, sebaik sahaja mereka sedar bahawa berhala-berhala itu tidak mampu bercakap untuk menjawab soalan Ibrahim, mereka kembali kepada keangkuhan dan keegoan mereka.

Mereka berkata: "Wahai Ibrahim! Sesungguhnya engkau telah mengetahui bahawa berhala-berhala ini tidak boleh bercakap. Maka mengapa engkau menyuruh kami bertanya kepada mereka?!" Mereka berkata demikian seolah-olah mereka mahu menjadikannya sebagai hujah untuk membela diri, tetapi sebenarnya kata-kata mereka itu menjadi hujah yang membuktikan kebatilan penyembahan mereka. Kerana jika mereka sendiri mengakui bahawa berhala-berhala itu tidak mampu berkata-kata, maka bagaimana mungkin mereka menyembah sesuatu yang tidak mampu berkata-kata, tidak mampu memberi manfaat, dan tidak mampu menolak mudarat?!

Ayat ini menunjukkan betapa kerasnya hati manusia yang telah ditutup oleh Allah SWT. Walaupun kebenaran telah terdedah di hadapan mata mereka, namun kesombongan dan keangkuhan menghalang mereka daripada menerima kebenaran tersebut.

Pengajaran dan Peringatan:

Saudaraku yang dirahmati Allah, lihatlah bagaimana keadaan mereka yang telah mengetahui kebenaran tetapi enggan menerimanya kerana ego dan kesombongan. Mereka lebih rela berada dalam kebatilan daripada mengakui kebenaran yang telah terbukti di hadapan mereka.

Ayat ini mengingatkan kita agar sentiasa merendahkan hati untuk menerima kebenaran, walau dari mana pun ia datang. Janganlah kita menjadi seperti mereka yang telah melihat bukti yang jelas, namun tetap berpaling kerana takut kehilangan status, kedudukan, atau pengaruh.

Semoga Allah SWT membuka hati kita untuk sentiasa menerima kebenaran dan menjauhkan kita daripada sifat sombong yang menjadi penghalang kepada hidayah. Sesungguhnya Allah Maha Mendengar lagi Maha Mengetahui.