Сураи Аль-Анбия — Оят 65

1. Маънои калимаҳо:

— «نُكِسُوا»: баргардонида шуданд, сарнигун шуданд, яъне ба куфру саркашӣ бозгаштанд.

— «عَلَىٰ رُءُوسِهِمْ»: ба сарҳои худ, ки ибораи маҷозӣ буда, маънои сарнигунӣ ва гумроҳиро дорад.

— «يَنطِقُونَ»: сухан мегӯянд, ҳарф мезананд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Иброҳим (алайҳис-салом) бо далелҳои равшан бутпарастонро мағлуб кард ва онҳо худ ба зулми худ эътироф намуданд, боз ба саркашӣ ва инкор баргаштанд. Онҳо ба ҷои он ки ҳақро бипазиранд, боз ба баҳс ва ҷанҷол рӯ оварданд ва гуфтанд: «Эй Иброҳим, ту худат медонӣ, ки ин бутҳо сухан намегӯянд ва ҳарф зада наметавонанд. Пас чӣ гуна ба мо мегӯӣ, ки аз онҳо бипурсед?» Онҳо ин суханро ҳамчун далел барои худ оварданд, ҳол он ки ҳамин сухан ба зиёни онҳо ва ба фоидаи Иброҳим буд. Зеро худи онҳо эътироф карданд, ки бутҳо нотавонанд ва сухан намегӯянд, пас чӣ гуна онҳоро ба худоӣ қабул мекунанд? Ин нишонаи он аст, ки онҳо на аз рӯи далел, балки аз рӯи ҳавову ҳавас ва такаббур ба бутпарастӣ часпида буданд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки баъзе одамон бо вуҷуди донистани ҳақ, аз сабаби такаббур ва ҳавову ҳавас онро инкор мекунанд.

— Аз оят мефаҳмем, ки далелҳои равшани Иброҳим (алайҳис-салом) то чӣ андоза қавӣ буданд, ки душманонашонро ба эътирофи нотавонии бутҳо водор карданд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳақро бипазирем ва аз саркашӣ дурӣ ҷӯем, зеро саркашӣ оқибати бад дорад.

— Қуръон бо чунин мисолҳо ақли инсонро бедор мекунад ва ба сӯи тавҳид ва парастиши Худои ягона ҳидоят менамояд.

— Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки бутҳо ва ҳар чизе ки ғайри Худо парастиш шавад, нотавонанд ва ҳеҷ суде надоранд, пас танҳо Худои ягона сазовори ибодат аст.