Suurah Al-Anbiyaa — Aayad 65

Macnaha Erayada:

• نُكِسُوا عَلَىٰ رُءُوسِهِمْ: waxaa loola jeedaa inay ku noqdeen gaalnimadii iyo madax-adayggii hore, ka dib markii ay qirteen dulmigooda.
• لَقَدْ عَلِمْتَ: waxaad hubtaa oo aad garanaysaa, Ibraahimow.
• مَا هَٰؤُلَاءِ يَنطِقُونَ: kuwani (sanamyadu) ma hadlaan, mana karin hadal.

Tafsiirka Aayadda:

Markii Ibraahim (CS) uu caddeeyey beenta ay ku jiraan gaaladii, isagoo ku tusay in sanamyadu ayan waxba tarin, ayna cuni karin cuntada la hor dhigay, ayna hadal karayn – markaas ayay gaaladii qirteen inay yihiin kuwo dulmi ku jira, waxayna yiraahdeen: "Waxaad garanaysaa, Ibraahimow, in kuwani ayan hadlayn." Laakiin si kadis ah ayay u noqdeen madax-adayggii hore, waxayna isku dayeen inay iska difaacaan iyagoo u adeegsanaya isla hadalkaas oo ay u jeedinayaan sidii ay uga hortagi lahaayeen Ibraahim, iyagoo dhihi: "Haddaba sidee baad noo amraysaa inaan wax weydiino kuwa aan hadlayn?" Hase yeeshee, hadalkoodaas wuxuu noqday caddayn ku lid ah iyaga, maxaa yeelay waxay qireen in sanamyadu ayan waxba qaban, taasoo ahayd isla xujadii Ibraahim ku doodayay.

Faa'iidooyin laga qaadan karo Aayadda:

1. Runta ayaa had iyo jeer ka muuqata, xataa haddii dadku isku dayaan inay qariyaan ama iska leexiyaan, way soo baxdaa.
2. Qofka xaqa raacsan waa inuu ku adkaystaa dooddiisa, sababtoo ah xaqa ayaa ugu dambayn guulaysan.
3. Dadka madax-adaygga ah waxay inta badan isku dayaan inay iska difaacaan si aan caqli-gal ahayn, laakiin taa waxay u noqonaysaa caddayn ku lid ah iyaga.
4. Aayaddu waxay ina baraysaa inaan ka fiirsanno hadalkayaga, maxaa yeelay qirashada khaladka waa astaan wanaagsan, halka madax-adayggu yahay astaan xumo.