Surja El-Enbija — Ajet 65

Kuptimet e fjalëve:

• Nukisû: U kthyen, u përmbysën, u rrëzuan.
• Alâ ruûsihim: Mbi kokat e tyre, pra u kthyen në gjendjen e tyre të mëparshme (të kokëfortësisë dhe mohimit).
• Lakad alimte: Me siguri që ti e di.
• Mâ hâ’ulâ’i yantiqûn: Këta (idhujt) nuk flasin.

Tefsiri i Ajetit:

Pas momentit kur populli i tij u ndie i turpëruar dhe pranoi se idhujt nuk flasin e as nuk bëjnë asgjë, ata u kthyen përsëri në kokëfortësinë e tyre të mëparshme. Ata u përmbysën mbi kokat e tyre, domethënë u kthyen në injorancën dhe verbërinë e tyre fillestare, dhe i thanë Ibrahimit a.s.: "Ti e di mirë se këta idhuj nuk flasin, prandaj si po na kërkon që t'i pyesim ata?" Me këtë ata donin ta kthenin argumentin kundër tij, por në realitet ky ishte argument kundër tyre, sepse vetë ata dëshmuan se idhujt janë të paaftë dhe të vdekur, e megjithatë vazhdonin t'i adhuronin.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Kokëfortësia dhe arroganca i shtyjnë njerëzit të mohojnë të vërtetën edhe kur e kanë të qartë para syve, prandaj duhet të jemi të sinqertë me veten dhe të pranojmë gabimet tona.
2. Kur njeriu pranon të vërtetën me gojën e tij, kjo bëhet dëshmi kundër tij nëse vazhdon në rrugën e gabuar.
3. Argumenti i fortë i profetëve është ai që i bën kundërshtarët të pranojnë të vërtetën pa dashur, sepse vetë ata dëshmojnë kundër vetes së tyre.
4. Adhurimi i gjërave që nuk flasin, nuk dëgjojnë dhe nuk ndihmojnë është marrëzi e qartë, ndërsa adhurimi i Allahut të Gjithëdëgjueshëm dhe të Gjithëfuqishëm është rruga e drejtë që i jep njeriut dinjitet dhe qetësi shpirtërore.
5. Ky ajet na mëson se e vërteta mbetet e vërtetë edhe kur njerëzit e mohojnë atë, dhe se Allahu gjithmonë e mbron fenë e Tij dhe i ndihmon robërit e Tij të sinqertë.