Аль-Анбия сүрәсе — Аять 64

Сүзләрнең мәгънәләре:

• فَرَجَعُوا إِلَى أَنفُسِهِمْ — үз-үзләренә кайттылар, ягъни фикерләренә, акылларына мөрәҗәгать иттеләр.
• الظَّالِمُونَ — залимнәр, үзләренә һәм башкаларга золым итүчеләр.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә Ибраһим галәйһиссәламнең кавеме хакында сөйли. Ибраһим аларның сынымнарын сындыргач, кавем аның янына килеп, моны кем эшләгән дип сорады. Ибраһим аларга: "Бәлки, моны аларның олысы эшләгәндер, алардан сорагыз, әгәр сөйләшә алсалар", – диде. Шунда алар үз-үзләренә кайттылар, ягъни акылларына килделәр һәм фикерләнә башладылар. Аларга сынымнарның сөйләшә алмавы, үзләрен дә, башкаларны да якларга көче җитмәве ачыкланды. Шулчак алар бер-берсенә карап: "Әйе, сез үзегез залимнәрсез, чөнки сөйләшә алмаган, файда да, зыян да китерә алмаган нәрсәләргә табынасыз", – диделәр. Ләкин алар бу хакыйкатьне озак тотмадылар, тиздән яңадан башларын түбән иеп, үзләренең ялгышлыкларын танып та, Ибраһимнең дәлилен кире кактылар.

Аятьтән алынган файдалар:

• Акыллы кеше хакыйкатьне эзләргә тиеш, хәтта аның үз гадәтләренә каршы килсә дә.
• Кеше үз хатасын танып, туры юлга кайтырга оялмаска тиеш, чөнки хакыйкатьне тану – зур көчлек.
• Сынымнарга, ялган илаһларга табыну – акылсызлык һәм золым, чөнки алар үзләренә дә ярдәм итә алмыйлар.
• Ислам динендә акылга, фикер йөртүгә һәм дәлилгә зур әһәмият бирелә, кеше акылы белән хакыйкатьне таба ала.