Сураи Аль-Анбия — Оят 92

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «أُمَّتُكُمْ»: дину ойини шумо, роҳу равиши шумо.

— «أُمَّةً وَاحِدَةً»: дини ягона, ойини муштарак.

— «فَاعْبُدُونِ»: пас танҳо Маро ибодат кунед ва ба Ман итоат намоед.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, ин дине, ки ба шумо — мардум — пешниҳод шудааст, дини ягона аст; яъне ислом, ки ҳамин таслим шудан ба Аллоҳ бо итоат ва ихлоси ибодат ба Ӯст. Ҳамаи паёмбарон ба ин дини ягона даъват кардаанд ва он роҳи рости Худост. Ва Аллоҳи субҳонаҳу ва таъоло Парвардигори шумост, Парвардигори тамоми офаридаҳо; пас танҳо Ӯро ибодат кунед ва дар ибодат барои Ӯ ҳеҷ шарике қоил нашавед. Ӯ ягона Парвардигор ва ягона сазовори ибодат аст, ва ҳар он чи ғайри Ӯ парастида шавад, ботил ва беасос аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини ягона ва мустақими Худост, ки ҳамаи паёмбарон ба он даъват кардаанд; пас дар он ихтилоф ва парокандагӣ нест.

— Аллоҳ худро Парвардигори ҳамагон муаррифӣ мекунад, ки ин боиси оромии дил ва умедворӣ ба раҳмати Ӯст.

— Ибодат танҳо барои Аллоҳ будан, инсонро аз бандагии махлуқот озод мекунад ва ба ӯ иззату шараф мебахшад.

— Ин оят даъвати равшан ба ваҳдати калима ва иттиҳоди мусулмонон дар асоси тавҳид аст, ки дар он некӣ ва саодати ду ҷаҳон аст.

— Қуръон роҳи наҷот ва саодатро ба забони содда ва равшан баён мекунад, то ҳар инсоне, ки ҷустуҷӯи ҳақиқат аст, онро бипазирад ва ба сӯи Аллоҳ рӯй оварад.