Сураи Аль-Анбия — Оят 93

1. Маънои калимаҳо:

— «تَقَطَّعُوا»: пора-пора шуданд, гурӯҳ-гурӯҳ гардиданд, аз ҳам ҷудо шуданд.

— «أَمْرَهُم»: кори онҳо, яъне дастури дин ва роҳи ҳақ.

— «رَاجِعُونَ»: бозгаштанд, ба сӯи Мо бармегарданд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки мардум дар кори дайни худ ихтилоф карданд ва ба гурӯҳҳо ва фирқаҳо тақсим шуданд. Баъзе аз онҳо ба Худои ягона имон оварданд ва баъзе дигар ба ширк ва куфр гирифтор шуданд. Ҳар кадоме аз ин гурӯҳҳо роҳи худро интихоб карданд ва гумон карданд, ки роҳи онҳо дуруст аст. Аммо ҳақиқат ин аст, ки ҳамаи онҳо — хоҳ мӯъмин бошад, хоҳ кофир, хоҳ муваҳҳид бошад, хоҳ мушрик — дар рӯзи қиёмат ба сӯи Худованди ягона бармегарданд ва ҳисобу китоби аъмоли онҳо назди Ӯ хоҳад буд. Пас ҳар кас ҷазои кори худро мебинад: некӣ ба некӣ ва бадӣ ба бадӣ.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ихтилоф ва тафриқа дар дайн сабаби гумроҳӣ мешавад, ва мо бояд ба роҳи рост — роҳи Қуръон ва суннати Паёмбар (с) — пайравӣ кунем.

— Ҳамаи мо рӯзе ба сӯи Худо бармегардем ва ҳисобу китоб хоҳем шуд, пас бояд дар ҳаёти худ амалҳои нек кунем ва аз бадӣ дурӣ ҷӯем.

— Ин оят ба мо умед мебахшад, ки адолати Худо дар рӯзи қиёмат барқарор мешавад ва ҳеҷ кас бе ҷазо намемонад.

— Ҳамчунин ин оят моро ба ваҳдати калима ва иттиҳод дар байни мусулмонон даъват мекунад, то ки мо аз тафриқа ва ихтилоф дурӣ ҷӯем ва ба якдигар наздик шавем.

— Ва ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳадафи ниҳоии ҳаёт бозгашт ба сӯи Худост, пас бояд ҳаёти худро ба таври дуруст ба роҳ монанд, то ки дар охират комёб шавем.