Сураи Аль-Хаджж — Оят 73

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• ضُرِبَ مَثَلٌ: мисоле оварда шуд, тамсиле баён гардид.
• فَاسْتَمِعُوا لَهُ: пас ба он гӯш диҳед бо диққат ва андеша.
• تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ: он чиро ба ғайр аз Аллоҳ ба худоӣ мехонед ва мепарастед.
• ذُبَابًا: магас, ҳашароти хурди маълум.
• يَسْلُبْهُمُ: агар бигирад аз онҳо, бирабояд.
• لَا يَسْتَنقِذُوهُ: наметавонанд онро бозпас гиранд ва раҳо кунанд.
• ضَعُفَ الطَّالِبُ وَالْمَطْلُوبُ: заиф шуд талабкунанда ва талабшуда.

1. Тафсири оят:

Эй мардум, барои шумо мисоле оварда шуд, пас ба он гӯш диҳед ва дар он андеша кунед. Онҳое, ки шумо ба ҷои Аллоҳ ба худоӣ мехонед ва мепарастед, ҳатто наметавонанд як магасро биёфаринанд, ҳарчанд ҳамаи онҳо барои ин кор ҷамъ шаванд ва якҷоя кӯшиш кунанд. Ва агар магас чизе аз онҳо бирабояд, онҳо наметавонанд онро аз магас бозпас гиранд ва наҷот диҳанд. Пас заиф аст талабкунанда — яъне он маъбуди дурӯғин, ки наметавонад чизеро аз магас бозпас гирад — ва заиф аст талабшуда — яъне худи магас. Ин мисол нишон медиҳад, ки онҳо дар ниҳояти нотавонӣ ва бечорагӣ қарор доранд. Чӣ гуна метавон чунин мавҷудоти оҷизро ба ҷои Аллоҳи Таъоло ба худоӣ гирифт ва ба онҳо дуо кард?

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят даъват мекунад, ки инсон бо андеша ва тадаббур ба оятҳои Қуръон гӯш диҳад, на танҳо шунидани оддӣ.
• Нишон медиҳад, ки ҳамаи маъбудоти дурӯғин ва бутҳо дар ниҳояти заифӣ ва нотавонанд ва ҳеҷ қудрате надоранд.
• Инсонро аз ширк ва парастиши ғайри Аллоҳ барҳазар медорад ва ба сӯи тавҳид ва парастиши танҳо Аллоҳи Қодир ҳидоят мекунад.
• Дарк мекунем, ки Аллоҳи Таъоло ба воситаи мисолҳои содда ва фаҳмо ҳақиқатро барои ҳамаи мардум равшан месозад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ақлу мантиқро ба кор гирем ва он чиро, ки нотавон аст, ба ҷои Аллоҳи Тавоно ба худоӣ нагирем.
• Қуръон бо чунин мисолҳо дилҳоро ба сӯи имон ва тавҳид ҷалб мекунад ва инсонро ба фикр ва андеша водор месозад.