Сураи Аль-Хаджж — Оят 74

1. Маъонии калимаҳо:

— «مَا قَدَرُوا»: маънояш «арҷ нагузоштанд, бузург надоштанд, ҳаққи бузургии Ӯро адо накарданд».

— «حَقَّ قَدْرِهِ»: «ҳаққи бузургӣ ва арҷгузории Ӯро, чунон ки сазовор аст».

— «قَوِيٌّ»: «бисёр тавонманд, пурқувват».

— «عَزِيزٌ»: «ғолиб, дастнорас, касе бар Ӯ ғолиб намешавад».

1. Тафсири оят:

Ин оят хабар медиҳад, ки мушрикон ва кофирон Худованди мутаъолро он гуна ки сазовор аст, бузург надоштанд ва арҷ нагузоштанд. Онҳо барои Худои ягона шарикон қоил шуданд ва махлуқоти нотавонро бо Ӯ баробар карданд. Ҳол он ки Худованд он қадар бузург аст, ки ҳеҷ чиз ба андозаи бузургии Ӯ намерасад ва ҳеҷ кас ҳаққи ситоиш ва таъзими Ӯро, чунон ки лоиқ аст, адо карда наметавонад.

Сипас Худованд худро бо ду сифати бузург тавсиф мекунад: Ӯ «Қавӣ» аст, яъне бисёр тавонманд; бо қудрати худ осмонҳо, замин ва ҳар он чи дар онҳост, офаридааст. Ва Ӯ «Азиз» аст, яъне ғолибе, ки ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб шуда наметавонад ва дастнорас аст. Ин дар ҳолест, ки бутҳои мушрикон нотавон ва залиланд; онҳо ҳеҷ чизро намеофаринанд ва ба касе нафъу зарар расонда наметавонанд. Пас чӣ гуна инсон метавонад чунин махлуқоти оҷизро бо Худованди Қавӣ ва Азиз баробар донад?

1. Фавойиди оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки Худованди мутаъолро бо ақл ва дили худ бузург донем ва танҳо Ӯро парастиш кунем.

— Худованд Қавӣ ва Азиз аст; ҳеҷ гоҳ бандагони худро танҳо намегузорад ва бар ҳар чиз тавоност.

— Ширк ва парастиши ғайри Худо натиҷаи ношинохтани бузургии Худованд аст; шинохти сифатҳои Ӯ инсонро аз ширк дур месозад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаққи бузургии Худоро бо забон, амал ва эътиқоди худ адо кунем ва ҳамеша шукргузори неъматҳои Ӯ бошем.

— Дар ин оят тасаллие барои муъминон аст: ҳарчанд мушрикон ва кофирон Худоро инкор кунанд ҳам, Худованди Қавӣ ва Азиз ғолиб аст ва дини худро пирӯз мегардонад.