Сураи Аль-Муминун — Оят 100

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «لَعَلِّي»: шояд ман.
• «أَعْمَلُ صَالِحًا»: амали нек анҷом диҳам.
• «فِيمَا تَرَكْتُ»: дар он чизе ки тарк кардам (яъне умрамро беҳуда гузарондам).
• «كَلَّا»: не, ҳаргиз (калимаи рад ва манъ).
• «بَرْزَخٌ»: ҳоил, парда ва монеъе, ки миёни дунё ва охират аст (яъне олами қабр).
• «يُبْعَثُونَ»: аз қабрҳо зинда карда мешаванд.

1. Тафсири оят:

Ин оят суханони касонеро ҳикоят мекунад, ки ҳангоми марг ва дидани ҳақиқати охират талаби бозгашт ба дунё мекунанд ва мегӯянд: «Шояд ман дар он умри талафшудаам амали нек анҷом диҳам ва имон ва тоатро ҷуброн кунам». Аммо ба онҳо ҷавоб дода мешавад: «Не, ҳаргиз! Ин танҳо суханест, ки ӯ мегӯяд ва аз он фоидае намебинад, зеро ваъдаи ӯ рост нест ва агар ба дунё баргардонида шавад, боз ба ҳамон корҳои манъшуда бармегардад». Сипас Худованд хабар медиҳад, ки пеши рӯи ин мурдагон ҳоили бузурге ҳаст — олами барзах, ки миёни дунё ва охират ҷойгир аст ва онҳо дар он то рӯзи қиёмат, рӯзе ки ҳама аз қабрҳо зинда карда мешаванд, боқӣ мемонанд. Аз ин ҷо дигар ба дунё барнамегарданд, то ки он чиро талаф кардаанд, ҷуброн кунанд ва он чиро вайрон кардаанд, ислоҳ намоянд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки фурсати ҳаёти дунёро ғанимат донем ва пеш аз фаро расидани марг амалҳои солеҳ анҷом диҳем, зеро баъд аз марг дигар бозгаште нест.
• Ин оят нишон медиҳад, ки тавба ва амали нек танҳо дар дунё қабул мешавад; дар охират пушаймонӣ суд надорад.
• Ин оят моро ба ёди охират ва рӯзи қиёмат меорад ва дилҳоро ба сӯи имон ва тоат тарғиб мекунад.
• Ин оят раҳмати Худоро низ нишон медиҳад, ки пеш аз марг ба бандагонаш фурсати ислоҳ додааст, то ҳар кас битавонад роҳи ростро интихоб кунад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ҳаёти худро бо зикри «Ло илоҳа илло Аллоҳ» ва амалҳои солеҳ зиннат диҳем ва аз ғафлат дурӣ ҷӯем.