Сураи Аль-Муминун — Оят 99

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «حَتَّىٰ»: то, то даме ки.
• «أَحَدَهُمُ»: яке аз онҳо.
• «الْمَوْتُ»: марг.
• «ارْجِعُونِ»: маро баргардонед (ба дунё).

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ҳоли каффор ва гуноҳкоронеро баён мекунад, ки дар ҳаёти дунё аз итоати Аллоҳ ғофил буданд. Вақте ки марг ба яке аз онҳо меояд ва он чизеро, ки барояш аз азоб омода шудааст, мебинад, бо пушаймонӣ ва надомат мегӯяд: «Парвардигоро, маро ба дунё баргардон». Ӯ дар он лаҳзаи сахт орзу мекунад, ки ба ҳаёти дунё баргардад, то амалҳои нек анҷом диҳад ва он чиро, ки дар ҳаққи Аллоҳ таъоло кӯтоҳӣ кардааст, ҷуброн намояд. Аммо ин хоҳиш дар вақте баён мешавад, ки дигар фурсати амал гузаштааст ва марг ҳақиқати худро нишон додааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба инсон ҳушдор медиҳад, ки пеш аз фаро расидани марг ба итоати Аллоҳ таъоло шитобад ва аз гуноҳҳо тавба кунад.
• Нишон медиҳад, ки фурсати ҳаёт дар дунё бисёр арзишманд аст ва бояд онро дар роҳи некӣ ва ризои Аллоҳ сарф кард.
• Инсонро ба фикр водор мекунад, ки пушаймонӣ дар лаҳзаи марг фоидае надорад ва бояд ҳанӯз дар дунё ба ислоҳи худ пардозад.
• Ин оят муҳаббат ва рағбати инсонро ба ислом ва Қуръон зиёд мекунад, зеро Қуръон роҳи наҷот ва огоҳиро нишон медиҳад ва моро аз оқибати бад эмин медорад.