Sura Al-Muminun — Werset 18

Znaczenie słów:

• بِقَدَرٍ – w odpowiedniej mierze, według potrzeby.
• فَأَسْكَنَّاهُ – uczyniliśmy je (wodę) trwałym i osiadłym.
• ذَهَابٍ بِهِ – usunięcie go (wody), sprawienie, by zniknęła.

Tafsir (wyjaśnienie):

Bóg – niech będzie wysławiony – przypomina Swoim sługom o jednym ze Swoich wielkich dobrodziejstw: zesłał z nieba deszcz w ilości dokładnie odpowiadającej potrzebom stworzeń – ani zbyt obfitej, która zniszczyłaby ziemię, ani zbyt skąpej, która nie wystarczyłaby do życia. Następnie uczynił, że woda ta pozostaje w ziemi, gromadzi się w niej i wypływa z niej źródłami, aby ludzie i zwierzęta mogli z niej korzystać. A Bóg – On jest wszechmocny – ma całkowitą władzę nad tą wodą: gdyby zechciał, mógłby ją usunąć i sprawić, by zniknęła z ziemi, co doprowadziłoby do śmierci z pragnienia, zniszczenia upraw i zagłady wszelkiego życia. W tym zawarte jest ostrzeżenie i groźba dla tych, którzy odrzucają Jego błogosławieństwa i trwają w niesprawiedliwości.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Woda deszczowa jest jednym z największych błogosławieństw Boga, które utrzymuje życie na ziemi – powinna więc budzić w nas wdzięczność i pokorę.
2. Wszechmoc Boga przejawia się w precyzyjnym zarządzaniu wodą: jej zsyłaniu, gromadzeniu i możliwości zabrania jej w każdej chwili – co uczy nas zaufania do Niego i pokładania nadziei wyłącznie w Jego miłosierdziu.
3. Werset ten zachęca do refleksji nad cudami natury, które są dowodem na istnienie Stwórcy i Jego doskonałą mądrość.
4. Przypomina, że wszystkie dobra, którymi się cieszymy, są jedynie pożyczką od Boga – możemy je stracić w każdej chwili, dlatego powinniśmy używać ich w sposób odpowiedzialny i zgodny z Jego wolą.
5. Ostrzeżenie przed pychą i poczuciem samowystarczalności – człowiek, który zapomina o Źródle swoich dóbr, naraża się na utratę tych błogosławieństw.